Külâhıma Anlatıyorum

Şehr-i İstanbul

2012-02-08T16:31:00.005+02:00

ahhh...
semaya perdeler çekilmiş.
seherde uyanan gerinmiş.
omuzlar geriye çekilmiş,
kalp ufka verilmiş.
ahşap iğ ile keder eğrilmiş.
taş iğ ile kader sevilmiş.
malzeme ilmi,
avadanlık bilgisiyle birleşmiş.
küfeki, elmas uçla kesilince
Süleymaniye kesilmiş.
karda bir safir belirmiş,
Yarımada'ya inen gecede erimiş.
güneşin yakutu,
zümrüt denize dalarken,
aşk, Ay'ın kehribarına erişmiş.
esrar taşı köpürmüş,
bakır altına dönüşmüş,
yuvarlak çakıl taşı şifresi,
iksirin zincifresi çözülmüş.
vakayı firuze görmüş,
deniz taşı'nmış düşünmüş,
gümüş, yârin saçlarını örmüş.

gerisi gündelikmiş.
günler ard arda devrilirken,
an'layan orta suda doludizgin yüzerken,
yekpâre zaman, şimdiye benzermiş.
mazide fil hafızalı,
istikbalde ise balığa özenirmiş.
Peygamber'in doğumunda şükreder,
dünyanın ölümünde dua edermiş.

o ara gariban İstanbullular,
Heybeli'de nadide pisiyle avunmuşlar.
asr-ı saadette yaşayıp,
şehr-i saadette kavuşmuşlar.
Prens adalarında Prenses,
Knidos'da Afrodit,
Segesta'da Ceres takılmışlar.
mazinin sultani şehrine gazel okumuşlar.
affedersin orospu mangalına dönen
çarpık çurpuk çürük dişe benzeyen
onca güzelken bunca çirkinleşen
Şehr-i İstanbul'u bari vefayla anmışlar.
Bizantiyon'u sadakatla anımsamışlar.
Güzellikler Diyarı'nı saygıyla dolanmışlar.
nice rahmani lütufla ve göz nuruyla,
akılla ve gönülle, şefkat ve aşkla
dünya mamur değil tarumar ya,
vay balam, voy anam, vıy babu!
kedere ve celale dayanmışlar,
neşeye ve şihire abanmışlar,
at gibi parlamışlar, boğa gibi kızmışlar.
Allah'tan celali nur söndürür,
anlamışlar da sükûnete bağlamışlar.
ruhun meramını kat'a unutmamış,
hararetle kıskıvrak hayra,
palamarla sımsıkrak davaya bağlanmışlar.

Atmacalar ve Serçeler anlaşmış.
beraber tabiatta olağan,
mânâda fevkalâde takılmış.
çağ çağlamış, bağ bağlamış.
kuşlar azalırken insanlar çoğalmış.
Kızıl Çöl'de betonlar ağlamış.
gökbozanları Çığlık dağlamış.
Rocco, Milano'da borsaya dadanınca,
Monica, Messina'dan piyadeyle açılmış.
topraktan gelen insan,
denizi canıyla sulayana hasret kalmış.
Allah'tan hasret vahdete varımış da,
geniş kanatlı kapı ardına kadar açılmış,
gayrı hakikaten girmeyeni dövüyorlarmış.

[vefa külâhım, vefa. dikkat ve rikkat vefada.
elh. Şiirin Yarımadası'na, Pers'e, Grek'e, Roma'ya,
gök nuru Nova Roma'ya vefaoğlu vefa.]

Mavi Kuş

2012-02-02T07:16:00.002+02:00

şıp şıp Şubart.
mübarek olsun.
ko uçsun.
gözüne kar konsun.
Heybeli'nin çamlarından
beyaz soğuk kokusu duyulsun.
soğuğun rengi bembeyaz,
nefs, nefesini
tertemiz ve püripak solusun.
bir gemi geçsin Boğaz'dan,
kanatları olsun ufuktan.
ışığa gidenleri alsın,
Barselona Limanı'ndan.

ruminin amanesi,
şarkinin gazeli
karşılasın uzaktan.
Rumi dediğim Grek,
Şarki dediğim Persiyan.
vurgunsam bu ikisine,
hastaysam zarif kültürüne,
tam ortasında yaşadığımdan.
tam orta suda, anadan hüryan
kulaç attığımdan, inan.

suyun tam ortası,
ufkun Akdeniz tarafı,
sıcağın rengi sapsarı,
zeytinin muazzam ışığı içinde
estet dimağın efe oynayışı.
haymatlos değilsem şayet,
benim yerim yurdum burası:
bembeyaz ile sapsarının
göz kamaştırıcı harmanı.
bana cuk yuvamın manası,
kıpkızıl anda uçan mavi kuşun
yemyeşil bahçeye varması.

besbelli otağım,
bir seher vakti ışığın
beni tam kalbinden vurması.
nurun hâlime ağlayıp,
rüzgârın boynuma sarılması.

[elh. niyazım,
göster, duyur, doyur Allah'ım.]

Kader

2012-01-31T11:54:00.002+02:00

İstanbul'da 33 yılın en soğuğunda,
33 seneyi bulduğum baba Ocak'ta,
kar yağıyor lapa...
şehirde hazin,
tabiatta şahika.
beyaz düş, kızıl hulya.
tertemiz nefes, bebeki hava.
ak bir kalbin tüylerine ayrılıp
semada kuş hayali gibi erimesi.
leşi kefenle örtüp temizlemesi.
nereden baksan mucizevi.

düşünüyorum,
Pindar'daki Teb serabını
Zweig'daki Yahudi damarını
Hölderlin'deki Grek sırrını
Nietzsche'deki Roma esrarını
Kazancakis'teki Katalan muammasını.
bu yaşımda yağan kara yazdığım
senin eserin yaman adları.

Şems uçuyor sonra başım üstünde
konuyor kalbim içre.
tutup kucaklıyor beni sevgiyle.
sevdiklerin ne de çok, diyor.
peki ya sevmediklerim, diyorum
onlar da çok mu?
sevdiklerin sevmediklerini giderir, diyor.
geçmişe saymak ne demek, diyorum.
unutmamak diyor.
unutmamak istiyorum, diyorum.
Şemsim unutmamak istiyorum:
yaseminin kokusunu ve
baştankaranın soluğunu.
kokladığımı, dinlediğimi, okuduğumu
baktığımı, gördüğümü, tuttuğumu
beş dış kapımdan giren lodosu
beş iç duyumdan geçen duyguyu.
unutmamak istiyorum, diyorum
adımı, ömrümü, kaderimi, usumu.

kaderim, diyorum.
vaktiyle deli kederden kaçarken
hasbelkader, keyfe keder
bulduğum uğurumu düşlüyorum.
kaderimi ne zaman düşünsem
kafadan düşe çıkıyorum.
düşünmek düşlemek olunca
kaderimi çok seviyorum.
Nietzsche'nin emri amor fati.
Allah'ın emri iman hakikati.
başka emir bilmez kader sevici.
hakiki kader sevici,
kaderini bilmezden evvel
kader tarafından çok sevilmiş
maşallah o bahtı apaçık kişi.

[olalım. olduralım külâhım.
ocak yansın, dokanmayalım.
11 Ocak'a nazire,
11 şiiri tencerede kaynatalım.]

Güzel

2012-01-26T15:50:00.007+02:00

esrarın peşinden
günler, geceler, aylar
seneler, asırlar, zamanlar
yürüdüm, yürüdüm, yürüdüm.
bacaklarımın varlığına şükranla
esrarın dermanına ikramla
yollar ve yokuşlar
tarlalar ve dağlar
denizler ve limanlar
insanlar ve ruhlar.
birinden ötekine yürüdüm.
o kadar yürüdüm ki
neyin peşinde yürüdüğümü unuttum.
sır oldu esrar, düşündüm.
ben oldum esrar, yürüdüm.

ben esrar olunca,
esrar kıyak yaptı bana.
on numara mana gözlüğüyle
bir prenses, hediye.
manalı ve güzel, dedim
gördüğüm ilk şeye.
öyle neta sevindim ki,
güzeli gördüm diye.
güzel, benden gizliydi
çünki senelerce...
manayla bakılmayan her güzel,
çirkindi kambur göze...

haydi gel girelim
seninle güzel Akdeniz'e.
"öteki deniz" artık,
babanın bitmemiş senfonisi,
dinleyelim esrik sahilde.
haydi sarı gecede.
biliyor musun,
sen şihirden sihirlenince
dar okyanus tam geliyor kalbime.

Eleni eşliğinde ara nağme:
çetin Ocak yansın, güzel tencere kaynasın.
erbain giderken, hamsin heyecanlansın.

[hasretle kalbinden öpüyorum külâhım.
geçen sene sanırım, ya da evvelki, esrardan bahis açmıştım blog'da. blog da ne şişti he mi. ezelden bloggermışım meğer. bazan okuyayım diyorum, kayboluyorum. aman ben kaybolayım, külâhım sen kaybolma yeter. Allah'a emanet mana ve unutmaya özgü keder...
Allah unutmaz, Allah'tan. bu da külâhım, sana yeter.
neyse esrarı yazmaya davranmıştım da, hatırlarsın zından olmuştu orlar bana, şimdiyse su gibi aktı gitti maşallah mana. elh.
foti ise, baba diyarda.]

Theo

2012-01-26T09:47:00.002+02:00

Anadolu mütemmim cüz.
yaşarken kadim bir hasreti,
fahri ve hakiki,
ben bir Akdenizliyim harbi.
nasıl mı hissettim?
nereden mi hükmettim?
farkettim,
Akdenizli bir kaderi,
gâh bilinçsiz bazan bilinçli
yazdığımdan beri...
ne zamandır yazıyorum ben?
hakikaten düşünüyorum,
nice vakittir yazıyorum ben?
harcıâlem cevap,
kendimi bildim bileli...
oysa kendimi bilmeden önce de
yazmadığım ne belli?
kendimi bilmezken o kadar çok yazdım ki,
deftere, kitaba, günlüğe, peçeteye,
insana, havaya, ateşe, denize,
sanal âlemde türlü çevreye.
bazısını yaktım aşkın pırıl alevinde,
Kuzgunî sahilde bir kutu benzinle.
bazısını yırttım, parçaladım ölesiye.
bazısını sildim, yok ettim fareyle.
bazısını yokladım, sakladım sinemde.
kendime giderken başladım şiire.
kaderim şiirselmiş,
tanıdım kendime geldiğimde.
e madem ben kendime geldim,
sen de bana gelsene leyliye.
seherde beni alıp götürsene
evine, evladiyelik diye...
ezcümle, Akdeniz'in şihir şehrinde
"mir kelam eyle!" diye emir geldiğinde,
seni yazdım şihirsel kaderime.

Theo baba, Nikos dede
Puccini ve İtalyalı Nietzsche.
sayamadığım nice surete
onca sirete ve muhteşemliğe
şüküroğlu şükür, rengârenk âleme.
Allahüekber, Theo baba
ya katakulliye gittiyse?
çok üzülürüm bu iş,
bir kalleş işiyse.

sonra şihir vesilesiyle,
sen üzüldüğümü görünce,
Theo baba kıyağı yaparsın,
belki bir Akdeniz sahilinde.

Hürneşe

2012-01-25T16:04:00.000+02:00

Cenevre'nin etrafını saran
Cern borularıyla atomunu patlatan
çekirdekler gibi dağıldım.

dağ gibi parça pinçik dağılmayı
hangi baba kelimelerle anlatayım, şaşırdım.
o öğle sonrası,
Setüstü'nde bir ışık avcısı,
Mediteren bir hayalde avlanırken upuzun baktım.
uzun bakışın sonunda sevdaya vardım.

ahh dedim sema ve Ay,
koşun gelin can yanıma,
başımın çevresini almağa.
ahh dedim rüzgârım ve poyraz
uçun varın ciğer durağıma,
alın nefesimi götürün,
giderken yârin yanına.

"ya uyursan, ve uykunda rüya görmeye başlarsan?
ya, rüyanda cennete gidip
garip ve güzel bir çiçek koparırsan?
peki ya uyandığında
o çiçeği elinde tutuyor olursan?
ya sonra?" yazmış Novalis.
ince hastalıktan müteveffa milis.
gerilla şairler ve devrimci kelimeler.
halis kelimeler ve muhlis insanlar.
iyi ki varlar.
hele bir de gereksiz peçelerden fayrap!
fayrap et cağnım fayrap!
ne varsa eksiğin ve fazlan,
fazlıyla ve keremiyle ve himmetiyle
haydi fayrap, gayrı hayrap!

kelimeleri soyup gece koynuma alıyorum.
insanları sayıp sabah yola salıyorum.
seni sevip mürekkeple kendime yazıyorum.
hürneşe ispinozların arasından uçarken
varlığımı varlığında topluyorum.
ve fanfardan ateşli bir Hellas koyunda
Endülüs medeniyetine bakarken uyanıyorum.

kadim kelime taşından örerken ömrümü,
mizantrop olmadan mizana koyarken ümüğümü,
Hyperion'la Helios daha doğmamışken
ve Empedokles Etna'ya atmamışken düğümünü,
kelimeden taşan manaya dayıyorum sözümü.
sözüm öz, özüm göz göz,
bekliyorum suyun ve ateşin dönüşünü.

Vefa

2012-01-20T14:02:00.005+02:00

manyak mısın sen, dedi.
ne manyaklığımı gördün, dedim.
serapa manyaklık olduğumu
bilerek takaza ettim.
makine tak! dedi.
trak trak! etti.
aksam gıcırdayarak hareketlendi.
doğru dedin, dedi.
manyaklık da hayra çevrilebilirdi.
hayır dili ve edebiyatı, dedi.
bu dilin edebiyatını bilirsen
lira'yı da, yuro'yu da
misliyle hayrın hâl birimine
çevirebilirsin dedim, çenççi.

peki insan vefa mıdır,
müteveffa mı? dedi.
bu ne biçim soru böyle, dedim.
kazık mı, dedi.
yazık, dedim
vefa, İstanbul'da bir semt ismi.
İstanbul müteveffa mı, dedi.
vallahi değilse bile,
şu hâli ne çok benziyor,
usul usul can çekişene, dedim.
insan, müteveffaya vefadır, dedi.
doğru dedin, dedim.
o zaman ben, dedim
maziye hürmette kusur etmemeye
şimdiye sevgide cimri kesilmemeye
istikbale umutta ise sınır bilmemeye
bu lâhza and yedim, yemin içtim.

beni de annesinin yanına gömülmek isteyenlerle aynı yere,
canım annemin rahmine gömsünler, dedim.

[foti, Yenikapı'dan.
diğer ocak fotileri, Sicilya'dan.
elh. defa vefa cuma'dan.]

Kanat

2012-01-19T18:17:00.003+02:00

Boğaz'da bir günebakan
kaldırmış kafasını
batıdaki güne bakıyor.
kalbim pıt pıt atıyor.
kalbimi harbiden duyuyorum.
her vakit değil belki
fakat ekseri...
bir kalbim var diyorum.
bir ömrüm var ve yaşıyorum.
bazan uçsuz düşünüyorum,
kimi bucaksız hissediyorum.
Marcello ve Albinoni'yi
arayan ve duyan iki kulağıma
ne çok seviniyorum.
Monreale'e ve Agrigento'ya,
Reşadiye'ye ve Boğaz'a
bakmaya doyamayan gözlerime
dua ediyorum.

ah Mösyö,
yoksa ben sizi
kendimle çok mu yoruyorum?
karşınızda
sabahları kaknem karıyı,
akşamları şirret tıraşçıyı mı oynuyorum?
yarmalardan bir taş,
ötücülerden bir kuş mu oluyorum?
adım baba floryayken
cır çıktı diye iftiraya mı uğruyorum?
-Nuricilikte yan dal mı yapıyorum?-
yoksa şahsınızla ağır mı konuşuyorum?
bir sizsiniz hasta biliyorum.
bir şaire özenip,
hasta da hastaymış ha! diyorum.
hepimiz gran'tuvalet kanatlıyız da
bir sizin kanadınız kırık ya,
vaynısını diyorum.
uçmayı bilmedikten sonra
kanadı nerenize sokacaksınız
allaseniz pek merak ediyorum.
Allah'tan sizi seviyorum da,
üzerinize merhamet ordusunu salıyorum.
kaşmir paltonuzu attımsa da,
kesik kanatlarınızı saklıyorum.
kanatsa da kanadımda taşıyorum.
uçmaya geldiğiniz gün
sevinçle size vereceğime
kan verip söz içiyorum.
tutup şerefinizi,
düştüğü yerden kaldırıyorum.

ah Mösyö kuşum,
siz ki bahçıvan çocuğu olarak
sapanı, patlangaçı, mızrağı
çapariyi, sepeti, zıpkını
taşıyarak nevi avadanlığı,
bilerek toprağı, nebatı, ağacı,
nasıl düşünmezsiniz
kanat ekince kanat çıkacağını...
ben kanat deyince masalcı teyze,
Lenin kanat deyince içtimai mesele.
oh şu estetik kurgulara hâl gele!
artık şu sinemasal dağlara yan gele!
harmanlarla hastalar insafa gele,
ve ince ruhlar lütfen,
hassas teraziyle ölçüle!
hâlbuki benim bülbülüm
solduysa natür bahçede,
sevdiğim, gür semada
kartal verir bana hediye.
mahzun çocuk pırıl güler,
varlığı uçurtma kesilince.

ah Mösyö ciğerpare,
sizi size anlatmak da varımış
kutlu kaderimizde...

[ayazda kanat kanatır,
ışıkta Hrantlar ayaklanır.]

Düşes

2012-01-17T16:37:00.002+02:00

"ışık, en berbat şeylere bile ışık"
Nietzsche dede,
şükür maraza alışık.
elinde kılıç savaşırken cağnım
yalnız, mahzun ve ziyadesiyle şık.
"ışık, biraz daha ışık"
Goethe dede, güvenle sarmaşık
metazori kapanmış ufukta sıkışık.
biri aşırı cesur,
biri mutedil huzur.
ibrettosu büyülü bu iki operayı
Girit'te senin haçın dibinde dinlerim,
Allah'tan dedeciğim.
benim derdim denizaşırı ilim.
irşad edilmiş hislerimle
iğdiş edilmiş şüphelerim.

bu gece afetten azade,
yelkenlinle apaz seyirde
düş limanıma gir sevgilim.
düşport'ta seni bekleyeceğim.
beni yavuz kollarınla sıkıp
ıstıraplarımı neşeye
yaralarımı çiçeğe çevirişini
meftun tutkun izleyeceğim.
hicapla, Akşemseddin dedenin
mübarek ellerinden öpeceğim.

beni kör kuyularda merdivensiz,
denizler ortasında bak yelkensiz
bırakmadığın için sevgilim,
mehtaba bakıp bakıp bakıp
mehtabı sen zannedeceğim.

sen düçarımı düşeş eylerken
ben gönül ipim aşk iğnemle,
düş sesi ve rüzgâr müziğiyle
beni sana sımsıkı dikeceğim.

Niyet

2012-01-17T09:20:00.003+02:00

Çamlıca sırtlarında kar,
Boğaz'ın karnında tratalar.
dürbünle âleme bakmayı
öğrendiğin günden kalma hatıralar.

bir seher vakti susamıştım
ve kazınmıştım açlıktan.
maceradan yorgun
ve bitkindim vakalardan.
hislerim tumturaklı
fikirlerim tutarlı
gözümde en kuzey Akdeniz'in
kobalt suları,
kaçtım kuruntulardan,
yürüdüm oradan.

kuruntu en köşeye kurulmuştu.
denizden geleni lafa tutmuştu.
karlı beşik çatıda bir karga,
uçarken denizi karabataklar,
insaflı avcıya vurulmuştu.
o vaktin ağacı yuka,
çiçeği papirüs,
balı haruptu.
ciğerim nikontinden harap,
kararım tembel ve oynak,
tabiatım ayaz,
huyumda zorba tahribat mevcuttu.

o lâhza gün oldu, güneş doğdu.
Hemera kırıldı, Poseydon duruldu.
Hermes şaşırdı, Zefiros kudurdu.
bütün putlar ışıl ateşte kavruldu.
karanlık, ışık şehrinde kayboldu.
uzun sürmüş bir masalın geldi sonu:
bilgenin arzu ettiği gibi nice mutlu.

o gün minareler soylu,
karla kaplı çatılar duru,
betondan semtlerse mutsuzdu.
balkon çoktu, cumba yoktu.
yaman nostalji, şimdinin kısrağıyla
doludizgin istikbale gidiyordu.
derken bulut, güneşe perde durdu.
sarışın denizi yudum yudum yuttu.
nefesimi tuttum, ciğerimi yuğdum.
bırakınca, soluğum doğruldu.

koşarayak ayarkulak
vardım yârin yanına.
dedim, haydi al beni koynuna.
öpeyim yanaklarını ve boynunu
parmaklarını ve huyunu.
yokluktan kurtardığın ruhumu
sereyim başın altına, rahat uyu.
ifade mecaz, mana engin kuyu.
taşıdı korkunun kayığı, cesur umudu.
uzandım yârin kıyısına,
müebbet uyanışa, kopkoyu...

yokluktan kurtulmayı
varlığına karışmak için,
ikramiye kazanmayı
varlığınla paylaşmak için,
ömrümü şiir gibi yaşamayı
zatına dize dize armağan için,
niyetim, arzum, aşkım için
nimetin, lütfun, hakkın için
istediklerim inan olsun sevgilim,
muazzam aşkın için...

niyet çektim tavşan çıktım.
azap çektim tarzan çıktım.
çekiliş gelişine,
itiliş terkisine.
terso kumkumalar yallah sutre gerisine.
işbu vakit âlemin keyfi yerinde.
bilesin külâhım,
keyfin kederinde...

Hakikat

2012-01-11T17:12:00.006+02:00

hakikat nedir?
bencileyn hakikat romantiktir.
hem de rasyoneldir.
ince ruhludur, hem metindir.
tekinsizi oynar, tekindir.
sıradan ve tekdüze olmaması
berrak tevazusuyla ilgilidir.
paramparça algılanmasına rağmen
dosdoğru ve düpedüz yekparedir.
parçaları birleştirendir,
hatta yakıp küll edendir.

şiirin ve musikinin gayesi,
arzu öznesidir.
bilginin ve kültürün mihengi,
nirengi merkezidir.

hakikat nedir cancağzım?
hakikat bendir, sendir.
hakikat erdiren, bildiren, geliştiren
hakikat indiren, çeldiren, düşürendir.
düşündüren ve azmettirendir.
hakikat âlemlerdir.
dünya ve ahirettir.
Kuran ve Ahmet'tir.
hakikat annemdir,
ve babamdır.
ailedir, seçilmiş canlardır.
Fuat'tır, Füsun'dur, Asuman'dır.
Canan'dır, Şebnem'dir, Manolya'dır.
Tevhide, Yusuf ve Candan'dır.
Şirin'dir, Bade'dir, Dicle'dir.
Derya'dır, Tûba'dır, Mete'dir.
Yavuz'dur, Yasemin'dir, Alev'dir.
Burcu'dur, Ethem'dir, Mahir'dir.
sayamadığım onca, bince, kezcedir.
isimler ve cisimler nice ahenkli,
manalar ve maddeler iri gözlü huri,
elhamdülillah hayatımız rengarenktir.
çünki hakikat,
duygu'dur, aşktır, neşedir.

hakikat böyledir.
boyası hakikidir.
ışığı harbidir.
nuru vazgeçilmezdir.

vakit 33'te,
hediye zarif mücevher ise,
mücevhere musallat hangiyse,
Allah'ım, zatına havale.
tekrar tekrar tekrar
iyi ki ettin beni var.
varlığımı da yokluktan
allasen Sen kurtar...

[amin, külâhım]

Şair

2012-01-11T00:06:00.004+02:00

Ocak yandı.
tencere kaynadı.
sene geçti,
devir kapandı.

oh eski gitti.
yeniye yer açıldı.
utandı Knidos Afroditi,
aslan yattığı yerden kalktı.
kes traşı! diye haykırdı.
şaşırdım pürtelaş, cozuttum.
sütü döktüm, fareyi unuttum.
kuyruğumun peşinde ben bir hâl oldum.
döndü kafam bi' dünya,
kalbim çırpınıp uçtu semaya.
salmam kırıldı, hoop alabora...

semaya varınca fareyi tuttum.
durdum ve kendimi unuttum.
nefesim rüzgâr, kalbim deniz,
gözüm Ay,
bahtım güneşte bir saray...
unutunca ben kendimi
öylece mesut buldum
ben kendimi.
bildim hâlimi ve hâlledeni.
hatırladım neşeyi.
insan ancak unutunca kendini
hatırlarmış her şeyi.

hatırlamak neşeymiş meğer.
kendi harici unutuşlarsa
kedermiş bebeğim, bin beter.

dağ başını rüzgâr alınca
şihire durdum, şaire koştum.
Kocadağlar'dan ateşini yuvarlayan
denize varınca çakal gibi pavkıran
ufukta bir lipsozun sırtına yapışıp
şimdiye varasıya kulaç atan...
şair dedim gel ben ol.
ben yokum al sen ol.
hurufa ağzını dayayıp ferahlayan
gâh feryat biriktirip bağrını yırtan
gâh hiçlenip zârı zârı ağlayan
gâh neşeyle kızıl balonlar uçuran
gâh haşyetle tir tir sarsılan
bir hoş bahçe, bir ince derman ol.
şair dedim,
var ya ben seni çok özledim.

şair dedim, seni biraz paralamışlar,
ve biraz da hırpalamışlar.
belki vurmuş, belki kırmışlar.
belki sen de bir ara sapıtmışsın.
hakikati söylemek yerine
lafı dolandırmışsın.
laf yedi düvel dolanmadan laf olmaz,
Allah'tan lafa uyanmışsın.

şair dedim, sen kimsin?
ben misin, kimliğim misin?
kimlik, kimin konduğu zarfsa şayet
ben mazruf oldu gitti misin?
şair dedim,
sen bana kimlik değilsin.
bana sen kimsin.
hasından bir bahçe, bir orman
gülizârdan saray,
bülbülden rüzgâr,
Ay'dan deniz bir evsin.
yuvasın şair dedim,
yuvamsın, direğimsin.

şair dedim,
seni çok sevdim.
çünkü karşılığını,
karşılıklı aşkla ödedim.

[gül, bülbül ve elbette aşk, boşuna klişespor değil külâhım.
klişede hayat var. tekrarda yaşam var. zikirde nur var.
vesselam batman batman hakikatli kavramlar.
düştükleri yerden kaldıralım.
temizleyelim, paklayalım, nurlandıralım.
anlayalım: yaşam hissedilmez yaşanmadan.
gecede bülbül dinlenmeden, seherde gül koklanmadan
yasemini, fulü ve floryayı unutmadan,
aşk tarafından evrilip çevrilip yoğrulmadan,
yorulmadan, bunalmadan, sıkılmadan
rahatlamadan, gülmeden, ağlamadan
yaşam, yaşanmaz yaşanmadan.
külâhım o bakımdan, şair olsun 11 ocak.
duayla dolsun ömre ait kap kacak.
elhamdülillah öpücük kucak kucak.]

Siftah

2012-01-06T00:18:00.002+02:00

bir oh çeksem
Akdeniz'den...
önce ışık, sonra su
içinde yüzerek siftah.
Allah'ın adıyla, bismillah.

rüzgârın uçurduğu çamaşırlar
altında asırlık balkonlar.
Napoliten ömrün başladığı anlar.
hafızanın dehlizlerinde
muazzam hatıralar.
lastikten bozma hâreler
ve kiç taklar.
kalamar kokulu dükkanlarda,
Cebelitarık'tan akan akşamlar.

alabildiğine buğday ve mandaranç
gözüm tabiata, kulağım musikiye aç.
sürü koyunlar, sıra çıngıraklar.
aç cağnım ciğerim, perdeleri aç.
pürneşe girsin içeriye sarışın yaz.

Galliano'yla erbain,
Stefano'yla kiraz.

Nûr-ı Ayn

2011-12-29T15:56:00.006+02:00

dinlemem lazım ve görmem
çalmam lazım ve işitmem
seyretmem lazım ve koklamam
kavramam lazım ve dokunmam
anlamam lazım ve okumam
işlemem lazım ve yazmam
hatırlamam lazım ve yaşamam.
yaşamam için bana lazım zaman.
kader mi zamana râm
zaman mı kadere ham?
bilmiyorum vah ustam.
zerre zerre hissediyorum
dalga dalga seziyorum ki
tutmam lazım bir ucundan.

bir ucundan tutup,
öbür ucuna götürüp,
zamanı ve kainatı bir araya katlamam,
bohça gibi bağlamam,
çarşaf gibi gerip birlemem lazım.
çarşaf çarşaf fotoğraflarını çekip
geceleri gizlice dikizlemem lazım.
koynumdan çık çıkarıp bakmam lazım.
gözümden geç geçirip sulamam lazım.
olunca gül, bülbülü güldürmem lazım.
güneşe gösterip okşatmam
Ay'a götürüp öptürmem
rüzgâra tutup gezdirmem
Ahmed'e dinletip sevdirmem lazım.
sonra koyup kalbim içine
kalpten bir hediye diye
elden, gözden ve gönülden
Sana vermem lazım.

lazımoğlulazım.
şapkalı hazım,
şapkasız nazım.
öyleyse lâzımsa lâzım.
mukadder arzım
ve muazzam Arş'ın.
lâzımsa mesele cağnım
bana Seni lâzım.
hediyeme bir adres
kalbime Sen lâzım.
baht, kader, kısmet derken
sen büyüksün Allahım.

zihnim minikse
allasen ok, yay, birleş ışığım.
kalbim küçükse
allasen aç, yay, yerleş nûrum.
işte dem o dem,
ben de elbet ol olurum.

Aş

2011-12-28T17:16:00.009+02:00

kalbim tir
kalbim tir tir
kalbim tiril tiril

yırtıl ey deniz!
sıyrıl ey ufuk!
ayrıl ey gemi!

yırtıl ey gönül!
sıyrıl ey kalp!
ayıl ey gözlerim!
hişt! uyan artık sevgilim!

aş anam bubam,
cevherin hatrı, cehennemin ahı
cennetin hakkı için aş!
senin aşın aşmada.
senin aşın aşkta.
senin aşın Arş'ta.
arşının aşırıysa
kes kısalt kopart o lâhza!
aşırından aşırt bir çırpıda.

aş aş canım ciğerim,
kendinde ne varsa aş.
nankör mü kıymetbilmez mi
kıskanç mı haset mi
cimri mi nekes mi
ataletten, şekavetten
gafletten, cehaletten gani mi
ne bulursan kaçma, aş.
git ve bas üstüne, savaş!
işte o vakit,
cehdin manasına ulaş!

aş aş aş gözüm güzelim,
çirkini ve güzeli
aptalı ve zekiyi
akıllıyı ve beceriksizi
doğruyu ve eğriyi
uzağı ve beriyi
kolpayı ve harbiyi,
küllüm diyalektiği,
aş balım çiçeğim.

aşarken âlemi
tüm bu dereleri tepeleri
adaları ve denizleri
çarp, böl, çıkar, topla.
arıyı, balığı ve kuşu anla.
arzı tane tane arşınla.
sarıl tespihine ve asana
ipine, merdivenine ve kılavuzuna.
batmışken hayhuya
yayılmışken curcuna
yapış yârin zatına.
yapıştır dilini kadim adına.

o kadim ad ki,
Dabi'ye bindirip deliduman-
ruhları aşka koşturan,
Burak'a bindirip doludizgin-
sevgilileri an buluşturan.
o ad ki, zatın künhünü
kuşkusuz ve şüphesiz anlatan.
o ada, canım kurban.
o Zata, kurban da noksan.

uğurlarken tambur eskiyi
çağırırken ney yeniyi
dinledim kalbimi.
deli attı, elektriklendi.
havaleden geçti, sakinledi.
zehirden pür temizlenip
Allah'tan sahibine yöneldi.
boğaz'da bir akşamüstü
yârin cihannüma evinde,
derin düşünüp engin şükrederken
esrara esir olmuşken
ışığa âşık durmuşken
gördüm kendimi.
yöreme yasemin kokusu,
tenime ılgın buğusu,
düşüme Akdeniz soluğu dolmuşken
aştım benliğimi.

aş aş aş can külâhım.
aç dinle can kulağım!
bir doruğa ulaştınsa
- aşarken eskaza,
hiç durma atla aşağıya
cumburlop, harrangürra
ölümüne, imanıma!
yine bi' öl noolur ya!
Zerdüşt misali bağırma.
Buddha gibi ağır olma.
ölümün mutevazılığıyla
çalış, didin, uğraş, hazırla.
dünyanı derleyip toparla,
ukbanı şevkle imara başla.

bitsin sene, sinsin sineye.
elimde berg, ebrumda aberû
fikrimde şihir, dizemde rükû
çehremde rû, gözümde sû
afla kapansın bu yaman perde.
varlığım adem olsun
baki secdede.
yokluğum şiir olsun
yârin sesinde.
adım Duygu,
aşım aşk olsun bu mecliste.

[duayla öperim külâhım.
fotide DaliDante'yi kucaklarım.]

Sıra

2011-12-22T22:58:00.002+02:00

buğday, çavdar, mercimek, fasulye, pirinç, nohut, bakla, börülce, kabak, patlıcan, domates, patates, kereviz, enginar, yer elması, bamya, semizotu, havuç, marul, soğan, sarımsak, hıyar, mısır, ayva, nar, kiraz, çilek, böğürtlen, erik, elma, armut, karpuz, kavun, dut, incir, portakal, mandalina, greyfurt, limon, kayısı, şeftali, nektari, hurma, üzüm, badem, ceviz, fındık, fıstık, ayçiçeği, leblebi, susam, keçiboynuzu, zencefil, adaçayı, kekik, zeytin, peynir, yoğurt, yumurtanın sarısı, balık.
yine incir ve ceviz.
badem ve ayva.
lüfer ve pavurya.
bal, süt, çay, su.
dünya, ukba.
Şems, Ay.
dost, yâr.
anne, baba.
peygamber, Allah.

soldan sağa ve aşağıdan yukarıya,
hey maşallah.

Romans

2011-12-22T02:08:00.001+02:00

güney göğünde buluttan perde
sarı frişka doğu sahnesinde
kobalt fırtına ise
bizar kalpte.

oysa gülizar olmalı
kalbin içi, dışı, namı.
goncada yağmur başlamalı.
usulca sarsmalı
lüfere giden balıkçıyı.
gırgırı batırırken,
rasttan erbain çalmalı.

zinhar altın olmalı
gönlün taşı toprağı.
gönülden taşanı dudak,
havada yakalamalı.
ışık basmalı sonra
bu güzel ormanı.
en uzun geceye asmalı
çinko kavalye ile bakır damı,
çingene flâmenko söylerken
pasodoble oynayanları.

evet, behemehal,
en uzun geceye saklamalı
zihni romans dokuyanları.

Mösyö

2011-12-15T00:20:00.008+02:00

hey siz mösyö beyefendi
zihninizde inle cin
langırt mı oynuyor sizin?
ininizde yaman libidonuz
ve parçalanmış gelinlikleriniz.
gitanes döşeli leş döşeklerinizde
pembemsi şehevi düşleriniz.
kırık oğlancıklarınızla,
erotik kefenleriniz...

size mağara arkadaşlarımdan bahsetsem
bana hin hin güler misiniz?
yoksa gözlerinizi kovuk gibi
belertir misiniz?
ya da dağın batik dağılışından
ya da Ay'ın asayla yarılışından
ya da denizin ateşten tamburundan
veyahut hadi size sizden bahsetsem
bana itimat eder misiniz?
zulmetinizden aynanın karardığını söylesem,
karartma gecelerinde
harakiri dayınızın evinde
unutmuş olduğunuz masumluğunuzu,
bir gece hasbelkader sinemde
yatmış uyurken bulduğumu deyiversem
bana sarılıp gücenir misiniz?
vay siz mösyö beyefendi
vazgeçilmeyecek olan siz misiniz?
eğer vazgeçilmez olaydınız, ölmezdiniz!
öyleyse susun bir lâhza,
Allahınızı severseniz...

bilesiniz,
gözyaşları yenilmez, içilir.
aşk bakidir, ten ise geçilir.
mazi, kuru bir ot parçası,
değeri ancak istikbalde biçilir.

hay siz mösyö beyefendi
siz ki benim velinimetim,
haşmetlim ve hürmetlimsiniz.
ne yaşadıysanız size,
ne yaşamadıysanız bize,
sizinki size
bizimki bize aittir.
duvardaki duvak kafamıza
kapıdaki kapak ağzımıza göredir.
görecedir ah mösyö beyefendi,
görünen görecedir.
görünmeyendir, o ki kesindir.
gerçeğin kılıcı
sizin kolpa palanızdan
keskindir.

vah siz mösyö beyefendi
hülyanız kurumuşsa
serabınız sararmışsa
rüyanızın çivisi çıkmışsa
hayalinizin çanına ot tıkanmışsa
düşünüzün dibine kibrit suyu dolmuşsa
kabahatim yok benim valla.
sizin nadir çiçeğiniz solmuşsa
sizin natür bostanınız sararmışsa
sizin bağnaz bağınız kopmuşsa
beni bağlamaz bu hazin macera.
piçse mazi, sizinle benim aramda
keserim derhal göbeğini tek uçuşta!

şimdi ve burada
beni bağlayan tek bağ
bitimsiz ve ihanetsiz,
payidar ve sadık olanla.
hikâye bu,
aşk bu ya...

Davet

2011-12-14T21:40:00.004+02:00

aralık aralandı.
yâr kafasını uzattı.
dedi: yeter, gelmiyor musun?
geliyorum geliyorum, dedim.
baktım anahtar, ocak, buzdolabı
sıkıcı kontrol mekanizması.
yâr dedi gene:
yeter! gelmiyor musun...
beni mi seviyorsun,
yoksa hâlâ kendini mi
dinliyorsun?

Tosca çalıyordu o lâhza.
bakışımda bir gemi alargada
diğeri ufukta apazda.
duvarda Prado'dan Brueghel ve Goya.
elimde mekik ağ dokuyordum
kurşun ve mantarla.
miskinlikten Mışkinliğe
belki sonra pişkinliğe
terfi olmayayım yok,
kastım sadece
veryansın tembelliğe...
iştiyakım sade:
rakik ve dakik bir varlığı
nakış nakış işlemek biteviye.

kafamdan aşağı
bin kova aşk dökülünce
işi gücü bırakıp koştum
yârin davetine.
oysa ah nasıl müştaktım:
yelken direğinin tepesinden
âlemi izlemeye.
ve elimde kalem
engin kelimelerle
yârin çehresini çizmeye.

yolda dur! dedim yâre.
bu gelen ben değilim!
bırak, kızıl çizmelerimi giyeyim.
müsaade, vasıtamı eyerleyeyim.
sonra da ekru yoluma gideyim.
ezeli kırık kalbimi
destur, ebedi tamir edeyim!
ve sana yekpare aşkımı dipdiri,
öylece dupduru hediye edeyim.

ah benim âlim yârim,
bildir de ben
amansız pustan önce bileyim:
arık eşek mi yoksa
yağız beygir mi bineğim.
ah benim vedûd yârim,
indir de ben
yaman puşttan önce
doludizgin atıma bineyim.

[selam İbn-i Arabi'ye,
kelam, sahibine.]

Zihin Açacağı

2011-12-07T23:50:00.002+02:00

sema titredi, gök kapandı.
tertemiz su
ağaçların şakaklarını yıkadı.
perdeler açıldı, tüller kapandı.
kaçık pus boğaz'ın yakalarını
sapasardı fırdolayı.
hüzünzam makamından çaldı,
gırgırla gırgır geçerken
avlanan balığın hatırası.

yerken,
içimdeki Yunan ayaklandı.
Marika ağladı, rebet başladı.
ciğerim nikotinden hıçkırdı.
üzülme canım ciğerim,
istersen
sana kafesi orman ederim.
pas tutarsa demir nefesim,
ben sırtımı havaya veririm.

derken,
bir ikindi vakti
aşkla aşık atarken
maşuğuma yakalanırım.
kişi, sevdiğiyle beraberdir
der ciğer köşem,
ben fersah rahatlarım.
tel dolaptan zihin açacağını kaparım,
ve telli baba'dan zehir gelinliği.
zihin açacağıyla malum ne yaptığım.
gelinliği ise
seks pembesi bir şehvet anında
hırsla parçalayıp hınçla paralarım.
domalmış seraplardan serapa daralırım.
zihnimi burnuma çekip kafa yaparım,
gelinliği de üstüme çekip kefen.
duvara yapıştırırım,
duvak nerede peki balım, dersen.
ahh cancağzım yersen...

Leyla yok, Mevla verelim.
bugün Mecnun günü,
kavruk helvasını yiyelim.
Leyla yoksa ben de yokum diyene
Mevla da senin olsun
Leyla da lokum diyelim.
kendimizi orada bırakıp
secdeye tırıs gidelim.

kapansın kapılar,
açılsın duvarlar,
mağara gibi sussun dudaklar,
ve biz,
dakikalar ve asırlar boyu
uzamış vuslatlar izleyelim.
ne edelim bu kış bu duman
şehirde sağalmamış memeler
ve sarkık karınlar
akacak kanı olmayan.
ne edelim keçisiz ve balıksız
dağsız ve denizsiz
tebessüm sebebi bulamayan.

ne edelim bu yağmayan kar?
düşünen ayva ve çalışan nar.
allasen tembeli azadan kopar.
ve neyse onlar,
beni onlardan kurtar!

Lâhza

2011-12-06T08:18:00.005+02:00

bir seher vakti
semanın sarışın bukleleri,
bulutlara dökülüp
gözün alevden yatağında,
müebbet bir huzura
engin bir iştiyaka
serapa bir arzuya dönüştü.

ben bu dönüşü,
belleğimde bir aşk anısı
gönlümde bir mazi sızısı
kalbimde bir hançer kabzası
gözümde apansız ışık baskını
hayalimde bir alesta fermanı,
misliyle misali hissettim.
maziden istikbale yürürken
gafletin amansız kucağında
derin soluyup, deniz iç çektim.
toprak, ateş, su, hava
papura, nagant, ırıp, ökse.
bu avara hâlle,
elimde elham, dilimde çekiç
şimdi sokağından transit geçiş
an mahallesinden vın turizm
peki nereye kadar tın lirizm...
diye diye
zaman soluyup, vakit dinledim.
Akdeniz tutulup, Ay seyrettim.

derken...
cümlemi alıp cümlesini bıraktım
seherin bir vakti.
kederin işini kadere,
ışığın işini güneşe,
aşkın işini aşkın mucidine,
bıraktım bıraktım bıraktım.
rahat, serbest, hürt!
bıraktım...
o lâhza bana,
şiirin içine dalmam buyruldu.
el mahkum dil gardiyan,
pruvadan atladım.

[o vakit külâhım,
beni yâre götüren kıyakçı kayığa
şihir adını taktım.]

Hoşaf

2011-12-03T23:17:00.000+02:00

bu güz güller açmadı.
sen gülmeyi bıraktın mı?
yoksa,
denizi, ağacı ve ufuğu
hisliyi, kanatlıyı ve kokuluyu
yaşamadan yaşlandın mı?

rafa mı kaldırdın aşkı?
bari kendini de
çocuğun erişemeyeceği yere
sakladın mı?
kalbini gömdüğün şu taş duvarı
görür görmez tanıdın mı?
daha derine fayrap edip
daha engine feryat edip
daha genişe ulaştın mı?

ağlamaktan yorulduğunda
ağlamamaktan korktuğunda
başını yaslayacak bir aşk yastığı
ayağını örtecek bir merhamet yorganı
kafanı açacak bir feraset çarşafı
uykuna mihmandar olmadığında
âlem sana daraldı.
dünya sana darıldı.
iblis sana sarıldı.
kalakaldın önünde bir kase
yancık hoşafı.
peki a kıt akıllı,
eşek hoşaftan anlar mı?

olabilir mi acep
ömrün nihai manası
hoşaftan kim anladı?
sorusunun cevabı...

Hürgâr

2011-11-26T19:41:00.004+02:00

külâhım hür ve nâr.
ben esir ve naçar.
elhamdülillah.

esirim ki esriğim eser misali.
naçarım ki güçlüyüm çare gibi.
gücüm kuvvetim yârin himmeti.
yoksa naçarda ne arar külâhım
kudretin zerresi,
kanadın nefesi?
şimdi ve burada
can kulağı, kalp gözü
ve nur kafasıyla
dinle beni...
car car ötmeden
cav cav etmeden
çen çen sövmeden
bana bak deyip
önce o eli indirmeden
kodu mu oturtmadan
söylenmeden, sızlanmadan
gücenmeden, kızmadan
köpürmeden, kudurmadan
dinle beni...
unutma,
şecaat arz ederken
sirkatin söylemeği.
anımsa,
umut ile korkunun
amansız ilişkisini.
hatırla,
hürlüğün yükten paçayı kurtarmak değil,
yükten yüksünmemek manasına geldiğini.

zaten sonra başlar,
nostalji merasimi
yarımada sevdası ve av mevsimi
caz, rebet, arya hasretliği
sonsuz susuzluğun hiddeti.
anlaşılır sonsuzun hikmeti,
olunca susuzluk,
anın hâli.

anımın hâli, anlayınca vakti
ansızın sorar:
hani ya nerede seherin meleği?
uykuya mı yattı beşerin ekmeği?
unuttu mu yoksa alık âşık,
giymeyi,
dağın asude eteğini?

âşığın üstünden kasırga geçti.
âşığın yüzünde fırtına birikti.
âşığın kalbinde hain girdap,
damarları tarumar etti.
Allah'tan aşığın göynünde mistral belirdi de
tıkız sirokko'nun tahtını yerle bir etti.
aşığın gözünde bir zefir
bir imbat eserken
âlem bahtını sevdi.
işbu âşığın kulağı
o dem sükûnete erdi.

hürinâk makamından o şarkı,
başladı anlatmağa
rüzgârın manası ile
âşığın esaretini...

[1432 gitti. 1433 geldi.
seslendi cümleten hayrola timi.]

Berrak

2011-11-23T16:34:00.003+02:00

deniz zihnim olsa
zihnim de deniz.
berrak ve tertemiz.
Ay kalbim olsa
kalbim de Ay.
derûnide geçen bir olay.
güneş gönlüm olsa
gönlüm de güneş.
âşık ve ışka keş.
ufuk gözüm olsa
gözüm de ufuk.
görünce diyeyim
ne hoş bir tevafuk.
ağaç kulağım olsa
kulağım da ağaç.
hışırdarım rüzgârda
bülbülün sesine muhtaç.
çiçek dilim olsa,
dilim de çiçek.
susup ve kokup
sadece arısını beklese
ne çok sevinecek.

ah güzel nigâr!
rüzgâr elim olsa
elim de rüzgâr.
o lâhza dağılır pus,
şihirde sesin çınlar.
gamdan neşe fırlar.
niyaz semaya sıçrar.

[külâhım uçar,
hür ve nâr]

Sussuz

2011-11-20T04:31:00.001+02:00

kasım her zamanki gibi
kasılarak geçti.
kasım'da âşık olmamın hatrına
kasım gözlerimi belertti.
ince ince ruh kasımı eğitti.
kuru kirpiklerimi ağarttı.

külâhım,
Paris ve kasım ayağına
seni boşladım.
karnımı yokladım.
karnımdan bir ses yağdı,
kulaklarıma yığıldı.
gözlerimde susuzluğun sızısı
birikirken günbatımları
yaşadıklarım olduklarıma galebe çaldı.
kasım günleri girdi, ruha kış bastırdı.

elimi karnıma bastırdım.
kulağımı ruhuma dayadım.
içeride bir feryat, bin feveran
kurtuluşu bekleyen bir fırtına, bir boran.
hayalde sular seller,
dışarıda zelzeleler, beton felaketler
insan elinden çıkma çirkinlikler.
tuttum gizli elinden,
üzülme yavrumcuğum dedim ruhuma.
bu âlemi dert edinmene gerek yok.
nasılsa hepsi batacak.
suriçi bat dünya bat diye çınlayacak.
kötülük yerin yedi kat dibinde fokurdayacak.
Allah'ım, iyi ki de öyle olacak.
yoksa şahidimsin dayanamazdım,
filhakika bir an katlanamazdım.

ahh cağnım külâhım
gençken yudum yudum ihtiyarlığı tatmam
nasıl bir romanın kurgusu olabilir?
ya şuncacık yaşımda harbiden yaşlanırsam,
nasıl bir nefsin korkusu olabilir?
yaşlan, sulan, pörsü, gör geç
gücün, kuvvetin çekilsin.
dermanın tükensin.
tetikte mi beklersin
kapının önünde mi dikilirsin?
dur düşün, şaşırırsan,
annenin nurani yüzüne baktığında
hissettiğin derûn merhameti hatırla.
için için bağırıyor burada şair
henüz onu benden ırak koma.
çöle susuz bırakma.
çöl iyi hoş da,
çölde sensiz yaşatma.

kağıtta kalemsiz, kalpte sevgisiz
kafada akılsız, ruhta huzursuz
gönülde aşksız,
şimdi ve burada
hakiki yazgıda mutsuz yaşatma.

ruhum yine yaş atmada.
ruhum dar geliyor gayrı yuvasına.
taşmak taşmak taşmak
sel gibi kabarıp coşkunlamak
o debdebede yâri önüne katıp taşımak
ah ruhumda cevval bir iştiyak:
kanatlanıp,
semada yüksüz taşınmak...
hasretliğim uzaklara olunca
dualarım imkansıza oynuyor.
var ben onurla anlamak...

olsun vre kadim yârim
tırtılın değirmi kozasını örüyor.
senin için ipek gömlek dikecek
ve Marlonvari kaşmir palto eğirecek
sussuz varlığını
bu kasım sana emanet ediyor.

Dön

2011-11-11T20:24:00.001+02:00

ilerleme, gelişme, dönüşüm...

dönüşüm diyalektik olacak.
gelişim bahtiyar edebilir.
gidişim acı gelebilir.
ilerleme ise küllüm yalan,
dolan da öyle gel
sen cağnım anam bubam.

ahh
sürgünsüz dönüşüm filan derken
tuhaf kavramlar cumhuriyeti kurdular.
tarihin ayağını kaydırdılar.
coğrafyanın kalbini kırdılar.
sosyolojinin damına su kaçırdılar.
horozumu gamdan gama uçurdular.
zahiren
susuz yazlar ve olmayan balıklar.
batınide
kokuşmuş hazlar ve kurbanlık kazlar.
Allah'tan bayram hakiki ve hakikat.
cuma, yetişip kurtaran hilkat.
tüm bu nümayişin yegâne sebebi ise
görünmez ve bölünmez bir firkat.

oda müziği başlasın şimdi,
sonatlardan hucurat...

Ayva

2011-11-05T13:51:00.002+02:00

dağılınca varlık
sağalır mı sayrılık?
acaba yağar mı yağmur
-bu güz-
sakin ve ılık...

Celentano ne kadar tanıdık.
İtalyanlara temayülüm apaçık.
İspanyollara hastayım,
bayılmaktayım Yunanlara da.
Farsileri ellerinden öpüyorum.
Saadet Asrı'ndan maada
Araplara ekseri içerliyorum.
İngilizler Allah'a havale,
Fransızlar zarif nevale,
Ruslar eksantrik divane.
tekniker Almanlar ile
avare Türkleri ise,
ne etsem bilemiyorum.

melali anlayamayan nesli
ne gam,
kendi hâline bırakıyorum.

flaş flaş faş!
Madeleine Kilisesi'nde Ave Maria
Paris'in süslü ormanlarında florya
kaç asırlık meşeler
kayınlar ve kavaklar
sarı kırmızı yapraklar
güller ve budaklar
derken
kadim altın ayvası damakta
zaman, Alplerin bostanında
mekan, eski Paris'in gotik duvarında
Mona Lisa özel parçaysa
Gericault nadide havsala.
bakınca Rodin'in derûni murçuna
münib ve utanmış ruhlara
caza hasret kullara
haza hazret forsalara...

gel gidelim sonra
güzü gözlediğim yollara...

Kayıt

2011-10-14T14:04:00.001+03:00

kayıttayız.
14 Ekim Cuma.
fırtınalardan Meryem Ana.
peygamberlerden İşaya.
Ay bozuk atmada bana.
nefesim buruk kırık
ciğerimi hart diye avuçlasa
ya mübarek İsa.

kayıttayız.
yaz deftere bin daha.
fırtınalardan kırlangıç.
salâda cesur dalgıç,
bir balığa vurgunmuş,
öyle diyor kesik kıç.
maşuk kraliçe lüfer
ya da kral orfoz,
acaba hangisi?
boğaz'da balık kalmadı ki,
Akdeniz desen eskil deniz,
prehistorik torikler
histerik omega üççüler tarafından
derdest edileli
kıtı kıtına üç deniz yılı geçti.
peki Omega kimdi?
Zülkarneyn ya da İskender farkeder mi?
netçede hadisenin elifi,
Helenistik hüznün Diyojen feneri.

bir gün de denizden bahsetme vre
diye kızdılar bana karacılar.
havacılar çekimser kaldı.
behemehal onlar da denize yanıklar.
karacılara da akyalar darıldı.
dediler yemesinler bizi o vakit
kafalarımızı ilik gibi emmesinler.
bilmiyorum neden
kızımın adı lüfer, oğlumunki lucifer.
oğlancılar kızdı bana bu sefer.
ben de oğlancılara kızgınım zaten.
Arap kültüründen bahis açtı teyzem,
dedi dağlara götürürlermiş oğlanları,
eşekler indirirmiş sonra zavallıları.
inanmak istemedim açıkçası.
hakçası kötülüğe inanmak beni yoruyor.
kötülük olmayınca da iyilik noksanlaşıyor.
günler böyle harrangürra akıp gidiyor.
ağır ağır koşan kışın çetinliği
oğlak gözümü korkutuyor.

suçluyum ve cezalıyım.
engin bir sızı bu lahzadan payım.
yârin kadim hırkasını atmışım.
hissiz cahilliğimden bunalmışım.
kışa hazırlıksız yakalanmışım.
sevmediğim ne varsa yapmışım.
sevdiklerimden işbu yüzden
alabildiğine ırakmışım.
yanabildiğine firâkmışım.

Yetim

2011-10-10T14:19:00.004+03:00

yağmurlandı âlem...
bakışın camı buğulandı.
hayatın silecekleri çalışmadı.
yol karardı,
mesafe fluya yapıştı.
ben de motörü istop ettim,
aynen kenara çektim.
bekledim yağmur dinsin,
istedim
tabiat nefesimi dinlesin.
bilmem hata mı ettim?
lambur lumbur şarampole yuvarlanmağı
yoksa takla atıp
kadere terso yapmağı mı seçmeliydim?
arabada beşi keş
evde şeşi beş mi görmeliydim?

gözümün önünden
ne alâka yarkalar geçti.
yoksa dedim,
hayatımın filminde yarkalar mı başroldeydi?
sonra femlerinde kızıl hülya halayıklar
faytonla birer ikişer endam etti.
meşk içinde ciğerim ferahfezalar
sultanibuselikler, muhayyerkurdiler
seyir hanemin önüne çil çil dizildi.
hah dedim, biraz İstanbullu ol şöyle.
kültür aksın paçalarından,
gör Akşemseddin'in rahmani rüyasını
ya da hisset Ensari'nin ilahi davasını.

baktım, yağmur hızlandı.
fırtına kek gibi kabardı.
rüzgâra abayı yakmış kalbim
dışarı çıkar beni diye haykırdı.
dur dedim sakin...
Magellan sabrını duymadın mı sen hiç?
Eyüp'ün ders halkasına da mı katılmadın?
dervişlerin arasına karışıp,
hurufun çizdiği varlığın manasına da aymadın?
affedersin ama ne derde derman yaşadın!
peki anam bubam,
harflerden vakur kelimeler yapacağına
amiyane sözcüklere gönül indirene
bir gece vakti nasıl davrandın?

huruftan varlıkların en güzelini halkedene
kelimeden âlemlerin incisini büyütene
dürr-i yetimi koruyup esirgeyene
ve beni bir gemiye koyup
âlemin çevresinde gezdirene
feda olsun şu bencağız,
noolur yaz bir kenara dede...

Kazma

2011-10-07T16:44:00.001+03:00

arayüzler değişiyor.
aramalar, bakışlar,
hitaplar, konular,
sarılmalar, kucaklaşmalar,
öpüşmeler, yatışmalar,
uğurlamalar, bakışmalar
değişiyor...
ruhum bu amansız değişime
Allah biliyor,
pek zor alışıyor...

kalbimde ise değişmeyen bir sızı
hep ama hep aynı yeri kazıyor.
ne aradığını sanıyor?
ne bulacağını zannediyor?
birkaç damla kan damlası mı?
ricacıyım, kasmasın,
kazmasın gayrı...

Dürüst

2011-09-25T01:21:00.001+03:00

kalbim temiz,
şöyleyim böyleyim,
öyle değilim, o biçimim
diyenden en çok,
en çok
kendini tanırmış gibi edenden
işkilleniyorum.

Akdeniz'den taşıdığım
pınardan taşırdığım
kova kova suyla,
günde beş posta
seherden yatsıya
yıkanması zaruri kalbimi,
akşam sular kesikti öretmenim,
kalbimi sevemedim,
bahanesiyle teselli ediyorum.
beyhude avunmuş kalbimi
ahh her seferinde,
berbat hâlde bulurken,
kalbi maşallah temizlere bakıyorum.
yıkanmayan, süpürülmeyen
havalandırılmayan, silkelenmeyen
bilinmeyen, hissedilmeyen
bir kalp
nasıl temiz kalır,
işte ben
en çok buna şaşıyorum.

bunca temiz arasında
leş gibi kalbimden
"ben dürüstüm"
hicap duyuyorum.

[duacıyım ya Râb,
gönülden bir ohh dedirtmen için.
ricacıyım ya Râb,
gönlü pırıl gıcır etmen için.]

Kehanet

2011-09-22T19:28:00.001+03:00

bir kehanet yumurtlasam da
kâhin helvası kavursam,
yer misiniz?
desem kıyamet yaklaştı.
ya da dur kaçma,
kıyamet uzaklaştı.
hangisine itibar edersiniz?
kıyamet mi seversiniz siz
yoksa hıyanet mi? desem
beni sever misiniz?
sevmek yerine,
yazın kavrulup kışın savrulan
hayvanın hissiyatını
nat geo wild dublajıyla
izlemeye mi gidersiniz?

bu güz susuzdur.
yazdan kalma hararet
Eylülümü yormuştur.
Eylülüm tedirgin
ekinoksum delirgin
güzümde yara belirgin,
vakalar bir tuhaf olmuştur.
anlatabilmek için
bin batman ağır harflere,
çoktaşşaklı kelimelere ihtiyaç,
taş evin tavanına vurmuştur.

ne belâlı işmiş ya Râb
aynayla yüzleşmek!
aynanın tersi keş,
yüzü düpedüz leş...
yüzlerce leş arzda
başında akbaba kemankeş.
vesselam,
daha çok akbaba gerek bize
cağnım külâh kardeş...

Diyar

2011-09-21T16:37:00.000+03:00

beni kim anlasın da
şu gönül hiç soru sormasın...
teflon fıtratında,
doğarken olduğu gibi
tertemiz, pürüzsüz
izsiz, çizsiz, yarasız
artıksız, katkısız
dosdoğru ve düpedüz
yaşasın...

oysa tombul çelik tencere
ne pişirsen içinde
dibine tutmuş her deminde.
çekil tencere!
çekil karşımdan
tombul aşüfte!

neyse,
şihir bu ya
olsun biraz ironi.
yaşasııın
ilkyaz gibi pürneşe,
kiraz gibi kulağa küpe.

münasebetsiz musibetler
dolsun bir sepete,
yürüsün orman içine.
ormanın içinde
gümbürtüyle sevişen
saf bülbülle has yılanı
ürkütmeden seyretsin bir süre.
ne talih, değişir belki aşk içre?
erişir keski,
musibeti aşıp inayete.
o vakit enişte,
kak sepeti kafana
yükü almadan yanına
sen yoluna
ben yoluma
oraya
senlibenli diyara...

Amel

2011-09-18T13:17:00.001+03:00

narkozi verilmiş ameller
morfiniyle uyuşmuş emellerle
birleştiğinde
ameliyat başlar.
has kötülük masada kalır.
saf iyilik ayaklanır.

bülbül susar.
engerek mahzunlaşır.

Eylül

2011-09-12T02:01:00.003+03:00

kubaroscuğum,
Ay dolayı,
Eylül ortası,
hayaller denizaşırı
gerçeğin limanında
- ne yazık -
avara edemeyen gemi enkazı.

kimisi gelip çatmış bana:
müziğim Tosca'dan yemece,
şihirim yalan dolanmış güya.
vah anam babam, vay balam
gece boynuma dolanırmış oysa,
damarımda dolanmamış her kelam!
yalan dolanmış ha,
göz kuyuma hıncahınç dolan
şu divane yaşam!

ne gam...
beyhude içlenmeyecek kadar
hakiki Eylül hasreti doluyum.
ve fuzuli kuruntudan
zarurinin limanına sığınıyorum.
son raddede,
deniz miymişim
yoksa liman mı
içimdeki müptezel balığın
insafına bırakıyorum:
ya denize dalsın da kurtulsun
ya limanda kalsın da kurusun!
noolursa olsun da
gayrı elini çabuk tutsun!

bari külâhım,
ben, uzanıp Akdeniz'i öperken
sen, deruni kubarosum olur musun?

Arefe

2011-09-03T18:52:00.010+03:00

arefede çuvallamışım,
hissimi sahici anlatamamışım.
naabam diye
mavi mavi düşünüp
yeşil yeşil taşınmışım.
kalıbını alıp,
içeriğini atmışım.
yok olsun varsın,
varsın hiç kalsın!

arefe üzerine
bırakayım da
arifler yazsın.
bu seferde,
vira, fora, hoppala
denizler ve limanlar
birbirine karışsın.
ah kapetan,
şu gördüğün düğümü
Gordion limanında açamazsın.
ve hiç kasma,
"beni o limana çıkaramazsın."
can Nazım'dan emanet mısraı
bu muazzam avazın.
derûnda gizli manasın.
velev ki boş atan da,
bu seyrüseferde
doluya atlasın.

[can Nazım, can Ece,
can Asaf, can Yahya,
can Şems, can İdris,
haddime bir alacak düşmüşse
sizden alsam ben sadece...]

Bayram

2011-09-02T00:00:00.001+03:00

Kadir'deki kaderi çözemedim.
Şevval'deki hilâli göremedim.
ben bu ara zaar
yapamadım, edemedim.

doktor doktor jivanım
ah neler istiyor canım
bir gemi, bir ada,
bir Eylül, bir de mihricanım.
varsa hele yanımda
bir kalem, bir defter
bir de musikiçalarım.
oh içim dışıma denk o dem
ne doktor ihtiyacım, ne jivanım.
be hey canına yandığımın!
ben böyle ne mesut yaşarım.

oysa Ağustos sonu şehirde,
kederli bir Kadir'de
tırım tırım kaderimi arar hâlde,
göynüm yorgun argın dargın
sabırdan, rızadan, duadan dalgın,
kumanda azman nefsimin elinde,
ben bildiğin
gaflet uykusuna yatmışım.
saati de kurmamışım,
vakti çoktan kaçırmışım.
ziyan olan seherleri
şihir-i güzafla
yakalamağa uğraşmışım.
hakiki yâri darıltmışım.
emaneti fena hırpalamışım.
Allah'tan bir ara uyanmışım.
kaybıma yazıklanmışım,
gaybıma ağlamışım.
peki ya serencamda
nedametten basirete
varmış mıyım?
sırça köşkün nazenin kapısını
kırmaksızın çalmış mıyım?
yoksa elimde kalmış da,
önüme külâhı almış mıyım?

şimdicek geç bunları külâhım.
mecazi şihiri bırak daa
uçup hakiki şehre konalım.
lütufen bir ara
serapa bayram olalım.
boğazdan leylekler göçerken
peşlerine takılalım.

Kadir

2011-08-20T18:31:00.010+03:00

hav hav hav!
Ay, it ve kan...
uluyor geceleri
sadrımdaki feveran...

şu dizeler nolur romantik olsa,
ve Arş'a değin uzasa da ben,
gayrı kusarayak şihir yazsam...
sihirlensem de
kafamdan dökülen kurşunlardan
kalem yapsam...
sonra kalemden kelime
ve kelimeden kelam...
hiç tükenmeyecek bir pınara
su kabağımı dayayıp
beyhude ağzımı oruçlasam...
ve Kadir vakti,
gerçek velût dilin
deniz surlarına dayanıp
güllemsi bir feryatla
mana şehrinin
en babil meydanına kurulsam...
kurulmuş gammaz saatin
zembereğini zırrr boşaltsam...
fuzuli varlığın yerine
çat! zaruri ademi oturtsam...

nasıl yapsam...
ademdeki hiçliği
ah hangi kesirle açıklasam?
kaç keserle
gönlümdeki putları parçalasam?
İbrahim! İbrahim!
ah koş yetiş atam, babam!
ben şu ahmak şaşının
iki gördüğü bir'i
kırmadan, dökmeden, incitmeden,
ansızın bir gece vakti
gümüşi bir kayıkla
karşı kıyıya nasıl taşısam
da
o şaşıdan ilelebet kurtulsam?
kendini her zanneden
içimdeki pirlandalı nemrutu
hangi Herakles'le durdursam?
peki ya,
sinemdeki Giritli minotoru
Theseus gemisiyle mi yollasam?
yoksa kızıl sakalını
Ockham'ın eliyle mi yolsam?

bir gemi yanaşmışsa limana
ah o gemiye önce ben varsam!
forayla mayna arası bir vüsatta,
ona ben Akdeniz arkadaşı olsam!
ve gurubun en şaşaalı anında
pruvadan doğuya uçup,
kainatın iki minaresi arasına
devasa bir mahyayı hatlasam:
gece göğüne yıldızlarla,
sabır, rıza, dua
sabır, rıza, dua
sabır, rıza, dua
gece göğüne yıldızlarla
iterus aeterna!
gece göğüne yıldızlarla
ahbu üç kelimeyi
ben yazsam...
ve seherde iri dalgalarla
sahile vurmuş adını
adını adını adını
adım adım toplayıp
ben okusam...

ya Hû...
mağaramdaki Mâra mou
artık çık dışarı da
oynayalım, olur mu?

[külâhım the greek!
kedere kader,
kadere Kadir... iyi gelir.]

Seher

2011-08-14T21:31:00.005+03:00

dünyanın bütün seherleri
geri dönüşsüz...
yâr hem fani, hem ölümsüz.
gözleri sımsıkı açık
kulakları faltaşı gibi kapalı.
bu taş filozof taşı mı?
hey kubaros!
bu taş yoksa kan taşı mı?
lapis lazuli veyahut
turkuaz mı?

ya Hû
yoksa hayat keman yayı mı?
gerdikçe iyi çalan.
çalan mı var çalınan mı yok,
karıştırıyorum açıkçası
ben bazan.

bahtın yaver
varsa hastan.
sırtında ağır kaftan,
kalbinde dert vü gam,
işte şu an yaratılıyor
heman dermaan!

Sicilya'da ya da Girit'te
Knossos'da veya Corleone'de
vadideki zeytinlikte,
tepedeki vitis köşkünde,
limandaki tirhandilde
aşkı hecelemeyi bekleyen
seher düşlerimde,
yazılsın şu kader
noolur tertemiz sayhadan.

ve rast makamında gece
yaz arzına indiğinde,
çiçeği de sefa ettiğinde,
kamerin ondördü şerefine
gümüş kayıklı denizde,
yaratılsın şu âlem
noolur baştan,
tekrardan!

Gemi

2011-08-09T02:45:00.011+03:00

ruhumuzda
varsa bir gemi ve açık deniz
kafi yaşamağa tasasız dertsiz.
hey siz!
-sizsiz yaşam oysa namümkün
takdir edersiniz.
nah mümkün aşk!
bin batman gam çekip
acı yemezseniz.

acı, baldır şekerdir yiyene.
kederin manasını
içten içe sezene.
davulun sesi ıraktan boş
yakından hoş sahur diyene.
göz yağmurundan gayrı derman mı var
anam babam
alev alev yanarak temizlenene.

ne mutlu ne mutlu
neşeyle gamı bir görene
şevkle esefi tek bilene
sürurla hicranı karıştırıp
havfla recayı denk edene.

böyle beşer nerede?
şaşılar âleminde
gözlük ne gezmede?
gerçi şaşı da bir,
gözü keskinleşene.

[gönlümden oluk oluk
dua akıyor gece gecin.
çoksevdiklerim için.
annem ve babam için,
eşim ve yârim için,
dostum ve kardeşim için.
Yüce Rabbim kabul etsin.
amin.]

Tedirgin

2011-08-03T01:54:00.007+03:00

önce A'yı özledim.
sonra F'yi, B'yi ve C'yi.
M ile Ö'yü de özledim.
- mfö mü bu? yok yahu!
alfabeyi, kelimeyi
sözü ve cümleyi hem ne özledim.

sanki ben dağdayım da
mana, ovaya saçılmış ışık misali.
dilim kilit,
kalbim sırf çokbakmaya izinli.
toplarken güneş saçlarını ovadan
ben gecede tedirgin nöbetçi.

dağda kuru harfleri yiyip,
hasret yorganı örtünüyorum.
ahh Yaka'yı,
ömrümün taş verandasını
ne kadar özlüyorum.
zeytinin ve harubun üzerinden
denize akan engin ruhu, ahh
sinemin kemiğinde hissederken,
burun direğimin altında kalıyorum.
özlediklerimden bir hırka
yamayıp giysem
ben de harbisinden bir.. bir..
Allah'ın garibi olur muyum?

bu mevsimde
İstanbul'da olmaklığı
vallahi sadece
Ramazan diye seviyorum.
hamdolsun külâh dostum.

iyisi mi sen!
sen Akdeniz,
koş yetiş bana!
dur dur koşma,
koşma da
ben yetişeyim sana.
bayramlaşmaya.

Bozuk

2011-07-27T19:40:00.008+03:00

hştt! bak!
ölü dalga yapıyor deniz!
ölü dalgada ölünür mü hiç?

açıktaysan,
umman kokusu dolmuşsa burnuna
dilinde kırık bir ah peydahlanmışsa
ölü dalga canlanıp acıkmışsa
semirmiş, iri dalga olmuşsa
serpintisi içini dışına çıkarmışsa
ve yanında maazallah yâr yoksa,
elbet durum başka...

şimdi ve burada,
ölü dalga yatıyor yanımda.
İstanbul'da batının yanında,
doğuya vurmuş güneşin
aklı alıp gönlü buran ışığında...
- doğarken lityum
batarken bam bum
diyor ki ışık:
ben bu hâlimle ne kadar da
keder ve hicran doluyum -

lityum için iki sünnet iki farz
delirium için üç farz iki sünnet
hele üzerine
orta suda mükellef bir namaz
tamam tamam ya sîn!
gayrı ruhuna çekilebilirsin.

ve son ışınlar da
doğunun üst camlarında yankılandığında,
mesutların köyü geliyor aklıma...
hatıralar olmasa
insan neyin acısını çekebilir ya!
aşkla yaşanmasa
insan neyin hüznünü duyabilir anam babam!
boşver geçelim bu hususları,
zaten zemberek boşaldı,
elimde kafiye de kalmadı.

mesutların köyde kalmıştım.
bedbaht balığımla karada
ıpıssız koyda mahsur...
mahsus ıpız ıssız,
şiir gereği insansız...
yoksa canına yandığımın
insansız koy mu kalmış!

o temmuz gününde
balığım içimdeki denizden fırladı.
- mar adentro -
uzaktan bildiğin uçan balıktı.
halbuki o tek denizin atıydı.
yaban denizde bocaladı.
balkonspor, kuyuspor, intiharspor
belki bu takımların hepsinde
forvet oynadı.

ben bezuar keçisiyken
sen rezervuar balığı mısın da
ben yılana sütleğen sürerken
sen yarana ot tıkamaktasın?
sevgilim,
sen büsbütün şaşkın mısın!

Akdeniz...
sinemde buruk Akdeniz sızısı...
antik sütun üzerine tünemiş
Knidos balığı...
ah öpsem koklasam balığımı
pup tutsam yanaklarını
pıt okşasam sırtını
şifa şifa
daha dur da!
dur bozulma!
hem hani buluşacaktın babaa!
benimle Bozuk'ta...

Hasta

2011-07-23T20:08:00.009+03:00

acilen Şeytan kardeşle konuşsam
müsait bir ara...
bir hikâye duydum yarımada'da.
ömrümün yarımadasında...
Deli Cemal'le Max bir gece
belki Sarnıç'ta, belki Alavara mevkiinde
Şeytan'la buluşmaya gitmişler.
önceden randevulaşıp...
Şeytan'la ne konuşacaksınız?
diye sormuş birisi.
yarımada'da nerede gömü var?
onu soracağım diye mukabele etmiş Maxi.
Deli Cemal gülmüş, sora sora bunu mu
soracaksın vre, hay aksi!
ben demiş,
ben ölümsüzlüğün sırrını soracağım!
diye gep gep gerinmiş Deli...

gece randevu yerinde
bekle bekle
gelmemiş elbet ne şeytan ne meytan.
gelenler ancak heyhey ve afakan.
gelseydi zaar,
benim ona hem bir sorum
hem de iki çift lafım olurdu heman.
derdim: ey Şeytan kardeş aman!
beklememe gerek yok,
sen zaten tüm siretlerde gizlenmekte
ve tüm suretlerden geçmektesin.
aynadaki kapkara lekesin.
melekken leke olmuş bir biçaresin.
Allahını seversen söyle
insanoğlundan ne istemektesin?
merhametten bunca beri misin?
rahmetten onca geri misin?
hem ölümsüzlüğün sırrı sende ne gezsin?
sen ancak ölümün sırrını
bizden gizlemekle görevlisin.
budur senin asıl işin!

Şeytan kardeş sevgilimi çok yoruyorsun.
beni ne kadar yorduğunu elbet anlatamam,
kelimeler kifayet etmez...
gözümün önünde İda Dağı gibi adamı
alıp duvardan duvara vuruyorsun.
tutup yerden yere çarpıyorsun.
ve gerçeği hoyrat çarpıtıyorsun.
acı bir çarpı atıyorsun işleme,
buruk bir çentik atıyorsun
sevgilimi taşıyan sineme...

sahibine sığınıyorum senden
sonra ben...
amma da şeytanmış ha diyorum.
beni yâre ulaştıran şeye,
tan vakitleri gizlice,
belki teşekkür bile ediyorum.

sevgilim ruhundan hasta...
kafasında dörtyüz fikir yasta...
yüksek gerilim birikmiş
beynindeki güzelim kasta...
zikri yüce yârdan uzakta...
oysa başını koysa yastığa,
huzurun keçi koynunda,
sonsuz sürur içinde uyusa...
derdini seven
önünde sonunda
dermanına ulaşır ya...

sonra...
lirik Çito'nun
içli Çino'ya ağıdı
ağır ağır
yanıp
ortalığı yandırsa...
uyandırsa...

Şeytan kardeş,
bu arada,
sen de hücrene çekilip,
biraz uyu ha?

La Strada

2011-06-23T17:20:00.010+03:00

buluyordum derunî izini,
dağda ve adada...
iki mümtaz mekanda,
denizin sınırında,
seziyordum narin silüetini...

"bir memlekete,
denizden
usul usul sokulmak
yolun en güzeli;
dağ ve ada,
insan olmuşun,
yegâne âlemi;
vakıa dil ve akıl da,
varlığın sıkıcı evi!"
dememiş miydin hem sen,
Ay durağında, o buluşma vakti,
içli içli?

elhamdülillah, hava camdı o ikindi.
ve ruh sakin, coşkun, tiryaki...
ahh o engin zamanlar,
ruhun öyle tok olduğu anlar,
filhakika külüstür dünyanın
ve pejmürde uygarlığın tadı tuzu,
hatta tek avuntusu
değil miydi?

Rodos'tan dönmek ziyadesiyle zordu.
Helios'un batışını görmek,
kor topu, ufukta, anbean sektirmek
ya Rabbim, ne kadar da hoştu!
ufuk demişken,
bana manası sadece:
denizin göğe tutkunluğu
ve vuslatın
Cebrail kanatlı çocuğuydu.

Dedenin haçı sarsıcı ve mahzundu.
tahtadan iki sırık,
birbirine urganla bağlı tuhaf ısırık.
bütün haçlar gibi,
gerçeğe ihanetin
bedbaht kamburuydu.

Dedenin mezarı ruhani ve nurluydu.
bakarken gözlerinden,
alabildiğine uzanan
bağları ve zeytinlikleri,
dağlı Zeus'un memleketini,
İda'yı, kuşları, denizi,
hayalimdeki Akdeniz'i seyretmek
ömrümün nadide duygusuydu.

eşsiz bir çiçeği kokluyordum.
mesrur bir kokunun peşinden
dağlar ve adalar
arşınlıyordum,
yetmiyordu, yetmiyordu.
sonsuz sokakları
müebbete kadar arşınlamak,
ar-şın-la-mak
istiyordum.

Rodos'ta kıbleye dönmek,
Hafız Ahmet Ağa kütüphanesinde
adın yazılı eseri görmek,
Ay sımsıkı tutulurken
ve zefir hür başlarda eserken,
yıldızlar arasında yürümek
istiyordum.
daracık sokaklarda mavi ışığı,
volkanik manzaralarda sarı sabırı,
kadim kalelerde kara sevdayı sevmek,
sevmek sevmek sevmek
muhabbete kadar sev-mek
istiyordum.

sevdikçe istiyor,
istedikçe seviyordum.

[beklenince gelen şeyleri,
fani bir daüssıla
ve baki bir şükranla
kucaklıyor, öp öp öp öpüyordum.
la strada külâhım.]

Billûr

2011-06-07T06:16:00.007+03:00

Recep girdi, hava temizlendi.
karadaki ve denizdeki bozulma
iki bin yıl önceden haber verildi.
sahiden, iki bin yıl ne demekti?
bir yılın dahi, manasını bilmeyen,
iki bin yılın, sayısal değil sözel,
sözel değil içsel nüvesini
nasıl anlayabilirdi?
çoktan göçmüş biriyle:
bir bask ile,
ya da bir afroamerikan,
veyahut bir farsi ile,
dava uğruna yaşamanın sahiciliğini
nasıl konuşabilirdi?
uykunun en tatlı yerindeyken
birden,
nasıl uyanabilirdi?

olabiliyordu bunlar bazan,
bazı seher vakitleri.
hava neta, aylandız şahika,
dimağ beta, keyif keka,
ohh ne âlâ iken.
ayıklanmış, damıtılmış,
paklanmış, yunmuş,
her zerre halas olmuş
bazı bazı an dilimleri,
duyulabiliyordu yârin sesi.
dinlebiliyordu kimi,
müzikal yaşamın senfonisi,
melodram hayatın peşrevi,
romantik ölümün saz semaisi.

tadılabiliyordu bazan,
tragedya zamanın
billûr sükûneti...

Kandil

2011-06-02T01:14:00.008+03:00

zaman,
yarımada zamanından çalmada,
haziran, şehre yabancı kalmada.
ikindiye kadar antiruh hava,
menzili, modern pus basmada.
şehirde maalesef yaz yokmuş,
yazı dört nala yaşayana...
tam dört sene yazda,
aşkın kapusunda yatmada.
beşincide yazarken yaza,
eşikten içre
içerilere bakmada...
çok yaşayana az gibi,
an yaşayana ömür gibi,
ezel gibi olmada...

içeriler,
dışarılar gibi değil...
dışarıdan kat be kat zor olsa da,
dışarıdan hat be hat, güzelden fazla.
gazla külâhım, gazla!
şehirden, şaşardan, beşerden,
boş laftan, abesle iştigalden,
şekilden, biçimden, suretten;
tabiata, imana, fıtrata,
kuvveye, fiile, hassaya,
sirete, üsluba, manaya...
hiç durma gayrı,
gazla...

koşma, yürü, gazla!
yarımada'dan ada'ya,
ada'dan yarımada'ya,
dedenin olduğu coğrafyaya.
bu romantik yazı,
bu lirik yazıda,
olduğu gibi
kalbimin duvarına
postala, yapıştır, mıhla!

[kapıyı sökene,
putu devirene,
kandili ateşleyene,
denizin damlaları adedince selam;
yazın sahibine,
kalbimin mâlikine,
ipiyileştirene,
güpgüzelleştirene,
kainatın zerreleri adedince hamdolsun.
Regâib hayrolsun.]

Dede

2011-05-22T04:04:00.004+03:00

şehirde mayıs
iki üç berrak hava
ekseri pus, duman, gri tonlama.
gel de yarımada'ya koşma!
gel de şu dünyanın elinden
o güzelin sinesine sığınma!
gel de malum kederinden
meçhul kaderine kaçma!

kaçtı, şiir kaçtı.
şiire bir ip bağladım.
şiir kendini balon sandı.
uçtu, karşıki dama vardı.

dam üstünde iki martı
biri koca biri karı.
setin üstünde gelenekmiş,
martı yavrulaması.
modern cangılda kuş karnavalı.
bize göre Topik oldu,
kırçıllı yavrunun adı.
ne esef, iki günde
cin karga yavruyu kaptı.
mayıs'ın mayasına afferim
itinayla su kaçırdı.
iki insan gibi,
apışıp kaldı iki martı.
gok gok gokladı, vardiyalı.
kargalara ters yaptı, yaralı.
karga bariz sosyal hayvan,
kaveden adamları topladı,
mahzun martıları grupça yokladı.

tabiatta kadim yasa:
martının aklı güdük karganın yanında,
üstelik hepsi ayrı telden çalmada,
egosantrik takılmada.
bir de kuşbaz efsanesi:
ağızdan çiftleşiyorlarmış güya.
sırtına bindi halbuki damda,
kuş gibi sevişti işte hulâsa.
âlemde metin yasa:
yeniden haydi hop kuluçka.

karnaval bitince,
insan olduğunu hatırlamaca.
kendini kendinle başbaşa bulmaca.
soldan sağa çözmece kasmaca,
yukarıdan aşşaa kasımpaşa!
nasılsa,
gülhane'de balıkçılları,
maçka'da bülbülleri,
dolmabahçe'de papağanları,
el greco'da mavi kuşları,
arayanın gönlünde
cevap anahtarı yüzbin baskı yapmada.

eşyayı görmek için
gözleri belertip belertip
boynu çökertip, gerdanı dikeltip
cüsseyi esnetip, kafayı sabitleyip,
an-kaçırmaz-hâle hicret edilmezse;
ve,
manayı sezmek için
çamura şamut ekleyip
benliği tornada çekip
ruhun et kalınlığını biçip
2000 derecede, çok yüksekte, gayrı kabilde,
kalbi klas kalite pişirip, porselen hâlde
su-almaz-hâle ilanihaye göçülmezse;
at yavrum beyhude varlığını,
kır at parçala haybeye külâhını!

külâhım üzüldüysen gecenin bir yarısı
zehir zemberek laflar hazırlamışsa sana
beyninin mevta nöronları,
Ay sol başındaysa hamile açı,
külâhını önüne koy da tefekkür bir lahza!
inan, dağıtır bişek gamını...

[şek ile yakin zail olmazmış,
günün özlü manası]

yanındaysa hele Zapetas'ın aslanları
ve dede'nin mektupları,
Girit'te, Kudüs'te, Sina'da, Endülüs'te,
ve yüreğin Mekkesi'nde atmışsa nabzı,
ahh ne mutlu ne mutlu
ses ses, harf harf, söz söz yazana,
şu garaib-ül derya dünyayı!

[dede!
dedeciğim...
Allah'tan beklemedeyim.
yârdan selam söylemedeyim.]

Bulmaca

2011-05-06T01:22:00.007+03:00

nasıl bulmalı
bulmacanın köşelerini,
nasıl yontmalı
benliğin sivrilerini,
nasıl yolmalı
kalbin dikenlerini...

olgunun yanında ham
zarifin yanında kaba
incenin yanında kalın
düzün yanında kırışık
basitin yanında karışık
olan benim...

ne zaman ben benden
ilelebet geçerim,
işte o vakit kendimi,
harbiden severim...

[Hızır, İlyas ve Denizler'in buluşması...
hasretle anıyorum.
sağanak nur diliyorum.
Hızır yanında noolur
net güneşi ve cam denizi getirsin,
yarımada yeli estirsin,
ışıksızlıktan ve susuzluktan
mustarip ruhları azad etsin!
günlerin incisi cuma'da,
böyle dua ediyorum.
külâhım, öpüyorum.]

Havai

2011-05-03T06:39:00.003+03:00

yârin yüzü güz,
benim kalbim bahar.
yüz göz olmasın hâlimiz, aman.
doğuda kadim ışık yırtmış göğü,
batıdaysa ufka musallat
postmodern duman.

Allah'tan seher vakitleri
blog açık, kafam ayan beyan.
zikirde tabiatın melekleri,
gönlümde nihai ferman.
hâl böyleyken,
kafesten tek gördüğüm
mavi bir kuştur,
hür neşe,
pür havai uçan...

Ruh

2011-05-03T06:12:00.012+03:00

ikindi vakitleri setin üstünde
ferahfeza ve mahur yarenliğinde
koyu bir muhabbet varsa seninle,
ruşendir ruh...

akşam vakitleri çınar dibinde
kalmışsa bir asır geride,
Dersaadet'te lirik yaşamın
eski saadetine,
hayrandır ruh...

yatsı vakitleri kompüter tepesinde
sormuşsa: modernizma nedir anne?
denmişse: evladım insanlık hâli be,
[blogda teknik darlık varsa hele]
mahzundur ruh...

seher vakitleri uyku içinde
dönmüşse nefs kendi içine
bulamamışsa çare
sürülecek kele,
bezgindir ruh...

öğle vakitleri ırak güneşte,
ışıksızlık çökmüşse göze
kabarıksa rüzgâr arzusu ciğerde,
hasrettir ruh...

hoşlukta ise
meftundur ruh...
bu fani mecliste
şu diyalektik eserde
nahoşluk da kaderse
naapsın,
suskundur ruh...

[1 Mayıs geldi geçti,
kutlarım külâhım,
6 mayıs da gelir geçer,
anarım külâhım.]

Kapetan

2011-04-24T00:24:00.003+03:00

bazan şiir kaçar,
ben kovalarım...
ağlar saçılır,
dip balıkları kızışır,
haşin yüzeni
ben tutarım...

hava sert yaptığında,
yâr ters yaptığında,
amansız nisan
yılan gibi gömleğini
hurdahaş yırttığında,
ben bir zeytin altında
oturup
seni ararım...

bulunca,
Buridan'ın eşeğini,
Buridan'ın köprüsüne yollarım...

Garip

2011-04-13T01:08:00.006+03:00

harbi garipler,
aşkı bilmeyenler arasındaki
aşkı bilenlermiş.
hakiki tuhaflar,
hakikatin peşindeki
gizli hafiyelermiş.

bir garip,
hayalle, mecazla, oyunla
kimi zaman sapıtmış,
bazan şapşaşırmış,
çoğu tuzağa takılmış,
ekseri körle yatmış,
arada yoldan çıkmış da,
yola hasretten bizar,
ayaklarını azarlamış.

garip bir gece
aklın ayaklarına uyanıp,
gönlün kandilini yakmış.
kederin tabiatına ayılıp,
kaderini yanına almış.

böylemiş gariplerin kaderi
sonunda güneş olup,
Ay'a bakmakmış...

Fin

2011-04-07T17:21:00.013+03:00

kulağım çınlamaz.
ekseri uğuldar uğul uğul.
bazan sol, bazan sağ
bazan her ikisi birden,
zefirin sesi oğul.
poyrazın nefesinde boğul.
uğuldadıkça uğul.

bir nisan günü,
kafada fırtına hasreti
menzilde sevimsiz pus perdesi
fikirde gecikmiş bahar müjdesi,
hava cam, hâl neta değilse
vallahi değil çekilesi...
...
çekemeyen çekilmez olur gerçi.
...
cinsini fiki fiki
cinsine çeker çerçi.
...
hah ne diyordum o ikindi vakti,
ciddiye şaka işlemez belli ki.
bir yârim var, pek dertli.
hayalimdeki yârin ta kendisi.
hadi biraz yandan yemişi.
yedirtenden sual olunmaz ki.
Allah'tan o gün ikindi vakti
balkona gamsız kuzgun geldi.
yazı masasına hâl geldi.
bakışıma deniz sinerken,
ufuk, çok yakinime geldi.

var bir yârim,
hem hakikat, hem hayali.
hangi hakikat,
hayalden beri?
hikâyenin mühim veçhesi,
hayalin hakikate hicreti.
filmin fini,
kitabın nihayeti.

mecazi yârim marazi olabilir,
ben de esen değilim ki.
ancak rüzgâr nedir,
az buçuk kestirazi.
fıtrattan hediye,
mükemmeliyet hissi.
hakiki yârim işbu yüzden
ezeli ve ebedi,
kadim ve baki.
[estirsin, yeter ki...]

Hisyankar

2011-03-31T23:32:00.011+03:00

mart kapıdan semaya baktırdı.
kalp yürek yaktırdı.
seher vakti kafaları karıştırdı.
akşamları ahmaklara atıştırdı.
ruhu sayrılığa alıştırdı.
çaktırmadan ölümü anıştırdı.
hislerimde bir tuhaf genleşme,
bazan senleşme bazan benleşme,
bereket ki isyanım kendimde,
nisyanım mazide,
hisyanım ise,
secdede yatıştı.

bahar koştu,
yanıma vardı.
başımı leylek,
kalbimi çaylak,
ayaklarımı kırlangıçla ovaladı.

bu bahar,
yılanın gömleği yama tutmadı.
serapa yırtılınca yenisini aradı.
baki terzinin kapısına sığındı.
fani gömlekten yüreği sıkıştı.
bu bahar,
yâr, yara bağladı.
kabardı, kaşındı,
feryat yırtındı, figan ağladı.
yılan emince pis kanını,
nihayet,
gönlündeki demirden putu parçaladı.

işte ondan sonra adı,
hisyankara çıktı.

Emin

2011-03-17T16:38:00.009+02:00

bazan işleri ters düz etmek,
dağları un ufak atıvermek,
güneşi sıyırıvermek,
Ay'ı katlayıp dürmek,
denizleri pişirmek,
yıldızları düşürmek,
kıyameti düşünmek gerekir.
bazan, hep olsa yeridir.
ne gam, insanın aklı
ekseri başka yerdedir.

kuşlara harbiden özeniyorum.
uçsam ben de,
onlar gibi güzel olur muyum?
senin sen olduğuna,
benim de ben, onun da o,
mahlukun mahluk,
Hâlık'ın Hâlık olduğuna
subhanallah, emin olur muyum?
...
emin olmayandan
emin olunmaz zira külâhım, kuzum.
ölüm gelip çatmadan evvel
mevzuu çakmanı umuyorum.
geç olmadan,
akıbet hüsran olmadan,
istikbal pişman olmadan...
gelmeden o an,
uyanmanı istiyorum.
arpacı kumrusuyum,
beyhude düşünmüyorum.
bazan kapı duvar kapanıyorum,
Allah'tan sevince açılıyorum.
her dem, her hikâye, her yaşam,
eminim,
ben o güzelin izini sürüyorum.

Fedai

2011-03-12T13:10:00.012+02:00

sevince kendine küsmüş birini,
kendine düşmüş birine
efe gibi gerince kendini,
tüm kendileri bir çuvala doldurup
atınca gerisin geri, denizin dibi,
anlaşılmıyor hiçbir şey
bazı öğle vakitleri.
örs, çekiç ve üzengi
bazan yetmiyor duymağa
varlığın flu sesini.

sarsıyor bünyeleri
mart'ın sert nefesi.
karsız kışı reva görmüyor
toprağın çetin cemresi.
özletiyor güneş,
sevgiliyle gidilen mesireleri.
kalbi titretiyor,
bu çeşit teferruatın cümlesi.

hayallerin gerçeğe hicreti
kesmiyor hakikati.
ya da gerçeklerin hayalliği
yıkmıyor kasaveti.
şükür koruyor kaderi,
kalbin hakiki fedaisi.
...
henüz anlatamıyor ki şair,
buradaki depderin hikâyeyi
...

Şeytan

2011-02-27T19:27:00.013+02:00

şubat cemreleri,
başıma düştü, kafama indi.
oradan gözlerime yerleşti.
pınarın buzunu eritti.
sineme bir yol bulup,
civardaki çamuru temizledi.
gökteki ışıksızlık oranı
pariteleri alt üst ederken,
annem bana merhameti öğretti.
ve babam bana
adam olmayı belletti.

şeytan kardeş,
seninle konuşmam emredildi.
şöyle enine boyuna, hacimli.
ne diyeyim bilmem ki...
çokbeçok güvendiğim biri,
senin, düşmanım olduğunu söylediydi.
belki göremediğim için seni,
hani kafam da kaz misali,
ah bu öğüdü dinlemedimdi.
sandım ki: durduk yere
neden bana düşman kesilesin ki?
meğer yazgınmış,
tıpkı mahlukatın yaradılış hikmeti gibi...

şeytan kardeş,
tozların tozlara, küllerin küllere,
ateşin ateşe döneceği gün,
sen de yazgına dönecekmişsin.
e valla yine iyisin.
bizi kandırdığın gibi,
seni kandıran biri de yok,
oh, âlâ varoluşun tekisin.
sendeniz, derin bir cins esersin.
ne gam! elbet sahibine esirsin.

işbu yüzden şeytan kardeş,
azılı düşmanım da olsan,
bilirim ki sen,
dostun emrindeki düşmansın.
dostun içirdiği dermansın.
anlayamazdım seni, ne ayaksın?
şimdi inceden seviyorum bile;
zira sen de ben gibi,
dosta zilzurna hayransın.
güzele sırılsıklam âşıksın.

Çivi

2011-02-26T20:46:00.007+02:00

çivi söken çivi...
gökte fırtına grisi
denizde zefir yeşili
kaderde çivit mavi
serde gelin kasketi,
gönlümde apaçık arazi
zihnimin uçuşan tülleri...

yuvam belki
biraz pis ve biraz böcekli
haiz ufuneti ve kasaveti.
yaklaşınca sinsi sinsi
duyguların en pisi tiksinti,
düşünmelisin belki:
çamurun karşısındaki ateşi...
değil mi ki,
çamurdan yaparlar çömleği,
ateşi ise acımadan söndürürler
etrafı viraneye çevirdi mi...

yaklaşınca sinsi sinsi
kuşkunun hain gölgesi,
azar işitir azalarım
azap sarar benliğimi...
bir kenara çekip kendimi,
uyarırım içli içli:
olsun varsın, üzülme,
behemehal üzerinde
Rahman'ın kudret nefesi,
annenin şefkat eli,
babanın sevmek pelerini...

[tiksinirken gizli gizli
can Dicle'nin -Dicle Erkenci- tiksinmekle ilgili
yazdığı nefist cümleye denk geldim.
çin çin titredim.]

Mıh

2011-02-19T12:53:00.006+02:00

hayatta tek kuvvet bildim.
ve tek aşk...
onunlayken,
ömür sadece bir teferruat.
kader sadece bir hakikat.

yükseklerde, enginlerde,
ancak alçalarak erişilen tepelerde,
hasretle bakıp durduğum göklerde,
denizde, Ay'da, dağda, güneşte
rüzgârda, ağaçta, kuşta, gönülde
nasılsa bekâ var.
bekânın olduğu yerde
anam babam
belâ olsa kaç yazar...

[Fuatça: bana yazmaz!]

İğne

2011-02-10T21:57:00.007+02:00

nedir benimle derdin?
diye, rüzgâr fırçaladı beni.
pırıl gök ile
havalı poyraz ayar verdi.
deniz, ayağını denk al,
diye öğütlerken
balık, hâlime içerledi.
ben bilmem, Hâlık bilir, dedi.
can Ay, müstehzi gülümsedi.
andızdan bir alay papara yedim,
çınarsa, bana mısın demedi.
adalar takaza,
Ülker inceden paylama.
bal bülbül çekti,
kalaydan makara.
gemi, palamarı kapıp kaçarken,
Akdeniz serzeniş kesildi.
vesselam,
tabiattan bir araba dayak
hamdolsun doya doya yenildi.

ve blog'dan, 30 kasım 2009'dan
"yârimada"dan hâle derman
birtakım manalar akla geldi.
okuyunca tekrardan tekrardan
hâlim serapa utanç kesildi.
şimdiki aklımı, zamanın saflığı alt etti.
altını üstüne getirip, yerle yeksan etti.
Allah'tan ne eylerse güzel eyledi.
basiretteki basuru
zarafetteki çıbanı
letafetteki cürufu
ferasetteki kamburu
marifetteki fücuru
yoksa kim, nasıl iyileştirecekti ki?

kibrini kibritle yakan biri,
bu gece Ay'ın sesini dinledi,
kendini azapla bileyip,
kalbini tövbeyle eğitti.
kefeni güzel dikmek için,
ruhunu iğne deliğinden geçirdi.

Akdeniz

2011-02-09T01:08:00.016+02:00

karsız bir kış,
ancak Akdeniz'e yakışır.
dünyada tek tane Akdeniz,
tek tane Sahra
ve tek tane pırıl sema vardır.
dağ, deniz ve ada
bu eşsiz manzara,
eti kıt kemiği bol hayatın
afili teselli armağanıdır.
Akdeniz, bir iptiladır.
gök âşığı için vahadır.
kuş tiryakisi için bahadır.
kanada müptelaya hakiki candır.
ah dede Fernand ne kadar haklıdır.
tabiatla yoğrulmuş ruhun
nadide nağmesi,
insan olanı kendinden arıtmaz mıdır?
nüvesini, tırım tırım aratmaz mıdır?
---
yârin güzide hediyesi,
Marcello ile sıkı mesai.
sanki ahbabım ezelden beri.
en sevdiğim hasleti,
tepelemesi zebandaki zebaniyi.
en bittiğim meşrebi,
haybeye hayattan vazgeçişi.
boştan doluya hicreti.
beyhudeden sessizliğe avdeti.
ve herkes sustuğunda konuşan
göçebe patatesleri...
[uzlet sıkıntılı olsa da
bazan ülfetten hayırlı vallahi
canım Yahya Kemal ağbi]
---
gündelik yaşamın niteliği,
eti kemikten sıyırır gibi,
manayı eşyadan sıyıran bir boşluk,
gözü ışıktan ayıran bir loşluk üretmesi.
diyalektik gereği, bu özelliği,
sırf tersi "ruhdelik yaşam"ı
[naçizane şimdi icat buyurdum]
doya doya beslemek istemesinin
esbab-ı mucibesi.
işte budur en saykodelik terazi!
---
gündelik, gün deliliğine tutulup
günü delik deşik etme histerisi.
vaktin, delgeçle acemi takibi.
ne var ki, zaman aman delinmemeli,
baki menzile yekpare götürülmeli.
zaten şöyle bir düşününce
delinip geçilen zaman değil ki;
kayıtlara geçirilen
insanın ta kendisi...
---
olayların olmaktan başka bir olayı olmadığını çakan,
vakalara hem oyuncu hem seyirci olmaya uyanan bizdendir.
mâmafih "aldatan bizden değildir."
bunu neta anlayan gafletten beridir.
en derin uykuda bile, saf emindir.
---
ehline hadise tarihi ziyadesiyle güdük,
toz tabakası altında gerçek,
sımsıkı örtük...
onun da bağımlısı var,
tozun, pusun, dumanın da seveni var.
bendenizin her sevene saygısı var.
sevmek en büyük iş,
hakkıyla yapana elbet hayat var.
---
[öpart külâhım,
deniz ve rüzgâr hasretiyle.
fotiler bu ara, günü gününe
fırından siniye, taze.]

Kaptan

2011-02-03T15:59:00.016+02:00

bitince erbain, başladığında hamsin
Larry Willis çaldığında,
bir dostu için...
sarı gocuklular sardığında
etrafını güneşin...
işbunlar olduğunda
şiirmek istediklerim,
kuyuda ve balığın karnında birikir.
bendini aşar, geniş arzı titretir.

arzımın arızası
arşımın tamirini gerektirir.
arıza pektir, şedittir, çetindir.
şüpheyle gelir, vehimle pekişir.
kuruntuyla baş köşeye yerleşir.
o vakit
gök sus pus, ufuk belirsizdir.
semada yeknesak bir müzik,
karayel hasreti ruhu inletmektedir.
suskun hava nefesi üzmede,
ciğeri iğneyle dürtmede,
leoparın yaman sesini emmektedir.

<<"anneciğim kar yağsın noolur"
şiir, hisse kafi gelmeyince
araya bir çocuk korosu girmektedir.>>

ruhum...
rüzgâra müptela, kara meftun
güneşe aç, Ay'a vurgun.
Zâriyât'a düşkün, nâra mecnun
Şems'e susuz, Kamer'e tutkun...
<< ne hoj voli!
türkçesi arapçası aynı yerde
harbi malumat bu hengâmede.>>

hulâsa ruh,
enini boyunu bilmeyip
tadını kokusunu bulduğum
varlığın kası, kalbin ası
diye tutulduğum
bu garaib kûn, bu acayip oluşum
huuuu ruhum!
kendisi, neyse ki
kainat kitabının tabiat cildinde
yaşamaktan çokbeçok memnun...

yaşarken müşkül olan
yazarken mahzun ve güzel...
yaşarken kolaya kaçan
yazarken ruhsuz ve hariçten gazel...
meram zahmetli iş,
anlatan ve anlayan varsa müthiş!
yoksa ne derde derman:
haşa, olursa mana sipariş,
kalırsa şiir, fani bir pastiş?
maazallah, my lovely polish.

bugün şiir seyrüseferde,
mana köşe bucak temizlikte.
neticede
hepimiz aynı gemide,
ayrı seyirde.
nereye gideceğimiz ise,
sadece kaptana ayine...

Tansiyon

2011-01-29T22:34:00.006+02:00

küçüktüm ufacıktım.
hiç top oynamadım.
elimde ceviz sapan,
ağaçlara dadandım.
dört yanım bülbül, florya, saka
ben de kendimi kuş sandım.
kendimi-kendim-dışında-her-şey-
sana-sana bir ömür yaşadım.
- meraklısına sayı problemi:
bir ömür ne kadar sürer?
bir film bobini mi?
bir gün ve ilelebet mi?

öttü saksofon, uçtu saksağan
anjiyoya girdi zaman
damarlarında yıllanmış kan
bileğinde giz, içinde radyoaktif derman.
yirmiye fırlamış tansiyon,
gerilim yapmış tavan.
yaşamak a can, ne de yaman.

çünki yaşamak, gerçek yaşamak
ölüm olmak an be an.
her an ölen yaşam ancak,
harbi nefesi yegane soluyan...

Dava

2011-01-18T13:01:00.013+02:00

beni öldürdüler! cancağzım,
önceden haber verilmiş
bir cinayetin güncesi'nde.
kırmızı kar yağan
bir pazartesi gecesinde.
beni öldürdüler, ciğerimi deştiler.
arkadan hain bir mermiyle
yandan namert bir hançerle
boyundan yağlı bir iple
bizi öldürdüler.
vurdular. astılar. kestiler.

hayatımız hayli dramatikmiş öğrettiler.
ölümümüzün üstünü gasteyle örttüler.
çift ilmekle cesedimizi titrettiler.
çarığımıza bomba,
entarimize gülle yerleştirdiler.
kayayı Sisifos'un sırtına
palanı vicdanın boynuna yüklediler.
hicranı kalbin zarına işlediler.
afferim onlara ne iyi ettiler!

olmasaydı onların hunharlığı,
zorbalığı, gaddarlığı
rezilliği, tiranlığı
nereden bilecektik biz
şerefi, onuru, vakarı!
nereden bilecektik
doğru ve dürüst yaşamayı!
nereden bilecektik
merti, erdemi, hakkı!
hem bizar hem bidar olmayı
nasıl öğrenecektik...
nasıl belleyecektik biz
dava uğruna
ölümü göze almayı...
nasıl hissedecektik
davasız yaşama
ölümü yeğ tutmayı...
bizi öldürmeden ahh
nasıl görecektik
harbiden yaşamayı...

nasıl bilecektik biz...
yaşamanın, hayatta olmak değil...
yaşamanın, hayattakilerle bir olmaklığını...

[ocak ayı zayiat ayı.
mayıs da gerçi, haziran da var.
zayiat her an vesselam.
bütün öldürülmüşlerimize selam ediyorum.
Ali, Uğur, Hrant, Onat
Deniz, Mahir, Hüseyin, Ulaş
oradasınız biliyorum.]

Ayar

2011-01-13T13:30:00.005+02:00

barbarlığa, vandallığa
ahmaklığa, aymazlığa karşı
duruşu bozma,
öfkeyi sakın soğutma.
ateş topu olunan vakitleri
mumla arattırma.
mumu yak, kandili ve ışığı yak.
ortada devasa ateşi yak.
vehimleri, işkilleri,
şüpheleri, kuşkuları
çuvala doldur ve ateşe at!
yansınlar bırak...

sopa asa,
dayak cennetten çıkmaysa,
kar yoksa ve fırtına noksansa,
sevgilinin aklı çorak topraksa,
gene sür gene ek, bıkma, usanma.
bak yârin gönlüne sonra
harbi kırık camsa
yapıştır, al yanına.
vakta ki plastikten bozmaysa
bırakkk!
hiç boşuna taşıma...

Yuva

2011-01-12T15:07:00.011+02:00

karman çorman ve darmaduman.
savruk, derbeder, hâli yaman.
dağınık ve yoksunken nizamdan.
bozuk ayar, üstüne yerse yandan;
yuva, zihin, yaşam
mahrum kalırsa izandan,
dünya olmaz mı anam babam,
ah yârim balam olma mı zından!

bilene dünya zındandır bazan.
hastayı bilir, açı bilir,
sakatı bilir, bedbahtı bilirse insan
nasıl olsun dünya güllük gülistan?
hababam çürüyen, bozulan, dağılan
bir mekan nasıl kalsın muntazam?
olmasa da kalmasa da
gene güle ağlaya yaşanıyor ya,
budur zannım en garaib deveran.

bunca kedere, gama, derde, azaba
bunca kaosa, bunca ıstıraba
dağ gibi, Ferhad gibi, feryat gibi
göğüs germiyor mu mayası insan olan?
korkunç bedbinliğin canına
bir tebessümle ot tıkamıyor mu
mizacı adam olan?
allasen nasıl yapıyor bunu
güdük gücüyle, olmaksızın bir eman!
düşünelim bir lahza, heman...

gül nasıl açıyor dikene rağmen?
bülbül nasıl ötüyor betona rağmen?
aşk nasıl yaşıyor nefrete rağmen?
bütün kokuşmuşluğa rağmen
hâlâ nasıl nefes alıyor acaba insan?
havayı kim paklıyor an be an?
suyu kim yıkıyor
inerken yağmur buluttan?
taşarken ırmak pınardan
toprağı kim ekiyor durmadan?
ateşi kim yakıyor
odunla duman olmadan...

dört unsur, anasır-ı erbaa
dört bir yandan kuşatmadan
diyalektiği kimdir kuran?
rahmetini, azabına üstün kılan
ışığa, karanlığı vezir kılan
hazineyi, izbe viranede saklayan.
kimdir gizli ve aşikar
tüm hesapları tutan?
maddeye karşı manayı koyan
darlı yüreği ferahlatan
dağınık zihni toparlayan
derbeder yaşamı doğrultan
mahlukatı hafifletip koruyan
o dost
kimdir ve nerededir her an?
işte orada...
baki yuvadadır, aranan.

Akit

2011-01-10T14:33:00.004+02:00

ne varsa...
iki insan arasında.
üç ya da dört olunca,
filvaki onlar da
kendi aralarında,
çift takılmada.
artık ne varsa?
iki insan arasında.

hatıraların hayal olduğu o vakit
hayallerin hakikat olduğu bu vakit
olduğu vakit
hayal yahut hakikat
allasen ne farketmiş?
sırası gelen halkedilmiş.
cem edilmiş, hak edilmiş.
meğer bu âlem,
hakikat arsasına ekilen
bir hayal evi imiş.
er geç bozulan, yıkılan,
çürüyen, kokuşan,
biten, bozulan,
bir malzemeden imal imiş.

usta, çırağına
malzemeyi iyi bil, demiş.
iyi bil ki,
yonttuğun, yoğurduğun
hakikat olsun, diye öğütlemiş.
çırak, önceleri diretmiş,
kaçak yapmış, işkil etmiş.
izbede kafasına odunu yiyende
bari odun ilmine vakıf kesilmiş.
bereket ki yaşamış, ömür vermiş.

başından hayat geçmiş.
yüreğinden atlar,
kalbinden aşklar,
içinden kuşlar geçmiş.
gönlü, ustasını murad etmiş.
varlığı pişman kesilmiş,
benliği af dilemiş.
peşi sıra arzı gezmiş.
Nasuh'a varınca
--o vakit akit--
malzemesini bilmiş.
malzemesini bilen kendini bilmiş.
kendini bilen Rabbini bilmiş.

İptila

2011-01-05T12:24:00.010+02:00

güneş gelir hoş gelir.
ölmüşlerin evrak-ı metrukiyesi
künt gelir, ağır gelir.
mazinin ağırlığı, vakti bilene
kıl gelir, tüy gelir.
bazan güzelliğine imrenilir.
bazan faniliği hissedilir.
bazan kıskanılır, bazan yerilir.
beyhudedir maziyle savaşmak,
hasbıhal ise her dem iyi gelir.

bugün uzun uzun maziyle konuştum.
insanoğlunun, öz ya da üvey olsun
ferdi olsun, içtimai olsun
her nevi maziyi düşünme yeteneği varmış,
öyle duydum.
bazı anların bilhassa üzerinde durdum.
Crazy Ali'nin dağdan getirdiği elini
elindeki kardeleni, kardelendeki şiiri.. [hop]
işte burada filmi dondurdum.
olan biteni yârime sordum.
yârim dedi, ben durdum:
dağ, seher vaktinde beyaz kartaldır
alçaktan uçup yükseğe konan...
tak duydum, tıp sustum.
içerim tarumar, dışarım kızıl nar
filvaki, sus pus oldum.
utandım, al al oldum.
yârimin hâline tav oldum.
o an kendim olmaktan yoruldum,
yârim olmaların hayalini kurdum.

bugün uzun uzun maziyle konuştum.
dün de ikballe bugünü konuşmuşum.
meğer kendim olunca yârim,
yârim olunca kendim olmuşum.
vakta ki iptilayı savurmuşum,
o vakit kadere râm olmuşum.

[foti, Ağzıkarahan Kervansarayı'ndan]

Siftah

2011-01-04T14:44:00.009+02:00

sevgili külâhım,
sana bugün,
2011'deki dördüncü gün,
beyaz kartal ile kızıl bülbül'ün
kara şiirinden bahsedeceğim.
"şiirimiz karadır abiler" demiş
can Ececiğim.
ben de, sevdamız karadır canlar,
diye mukabele edeceğim.

her şey ak olsa da
sevdadır amansız kara.
süveydadan geçerken sevda
dağ gibi kararır gece olunca.
kara, kararlıdır.
ve ışığa yararlıdır.
akların yanında kara,
merhametin tek odağıdır, kanımca.

beyaz kartal,
kızıl bülbülün gamlı sesinde perişandır.
kızıl bülbül,
beyaz kartalın vahşi pençesinde haraptır.
husus aşksa gözleri kara,
hayalleri bembeyaz karlıdır.
onlar, yakışıklı erciyes'in ufuktaki şaşaasıdır.
onlar, karizma hasan'ın gurubtaki saltanatıdır.
ve onlar,
merhamete susuz, aşka aç, cana yanıktır.
aynı cins kuşlar beraber gezerler, şiarına
zahirde aykırı, içeride aşinadır.
zira kuşlar uçarken bahtlı,
uçmazken bedbahttır.

etraf kalabalıktır...
ve çoğunluk hüsranda.
bazısı sayrılık, bazısı pişmanlık
çekmektedir yana yana.
kimi beyhudelik, kimi aymazlık uğruna
tükenmektedir açıkça.
hastalık var ya,
kuşların şifa duasıdır boyuna.
boşunalık var ya,
kuşların azad yakarışıdır imanıma.

kuşlar uçarken hürrr!
uçmazken kıskançlıktan ölür.
bu yüzden kuşları noolur
vira vira uçabilecekleri dağlara götür.
kalplerini durula, gönüllerini güldür.
kanatlarını rüzgârla,
ve seslerinde şu türküyü gördür:

şiirimiz karadır abiler.
sevdamız karadır leydiler.
gözümüz karadır centilmenler.
nurumuzdan ötürü zaar,
karaşındır tüm renkler.

[fotiyi, Hacı Bektaş'ın türbesinde çektim.
gördüğüm en güzel hüsn-ü hatların biri.
nirengi Allah, gözler Muhammedi.
kendisine isim de buldum şimdi:
hüsn-ü çehre! dedim gittim.
can külâhım, hasretle öperim.]

Kitap

2010-12-29T16:47:00.008+02:00

hava kurşun gibi ağır ağır ağır.
berhava düşünmeyi gayrı kaldır.
düşünmek dediğin çetin iş,
sanma kolaydır.
düşün bak bakalım.
kendini düşünmeden, ötekini düşünmeden,
söylediğini, eylediğini düşünmeden,
söyleyemediğini ve eyleyemediğini
zapturapt edip engelleyemediğini düşünmeden,
hayatını, rızkını, hırsını,
nevi dünyevi teferruatı düşünmeden,
ayak bağı fikirleri türetmeden,
bir düşün bak bakalım:
bunlar dışında ne düşünmüşsün?
örtüyü kaldırınca ne görmüşsün?
örtünün varlığından bihabersen,
ah sen zaten yaşayan ölmüşsün.

gerçeğin örtüsü, perdesi, kapağı muhakkak olmalıdır.
mücevher mahfazasız, minare kılıfsız taşınmamalıdır.
bazan ışık göze zararlı,
ve bazan mana gönüle duyarlıdır.
bazan gerçek, kaldırılamayacak denli ağırdır.
ve bazan gerçekten o kadar korkulur ki
varlık serapa uçuk, serapa sedef olur.
ve bazan gerçek o kadar umut doludur ki
varlık serapa meşk, serapa aşk olur.

gerçek de kalp gibidir:
ritmi pıt pıt dinlenirken,
sahibinin sesinde evrilip çevrilmektedir.
kaleydoskop gözüyle ânı izlemektedir.
gâh çiçek bakar, âlem çiçeklenir.
gâh böcek bakar, dünya böceklenir.
böceklenen dünya, insanı delirtir.
çiçeklenen âlemse, kalbi diriltir.
aralarındaki bu amansız fark,
"hiç bilenle bilmeyen bir olur mu!" dedirtir.
bunu diyen şunu da demiştir:
"bir kitap okudum,
baktım, hayatım kökten değişmiştir."
o kitap hangisidir?
ancak hayatın kitabı, hayatı değiştirebilir.
bu denklemi, çocuğa sorsan bilir.
kara kara düşünen, arpacı kumrusu gibi düşünen,
külâhını önüne koyup düşünen ıskalayabilir.
ya da kalbine sor, o daha iyi bilir.
kalbine sormayı bilmiyorsan
la tahzen,
öğreneceğin bir an elbet gelir.

falanın, filanın, filancanın değil
herkesin hayatını anlatan kitap,
insanlığın yaşamını teker teker
anlatabilen o kitap, nerededir?
işte orada...
gerçeği düşünenin beynindedir.

Harman

2010-12-27T02:32:00.010+02:00

üst, alt, ilk ve son insan.
pek insanca -işte insan.
yazgısı engin iman.
biteyazarken ömür an be an,
an be an zorlaşırken imtihan...
Amok'un teri alında payidar,
Sevilla'nın Figaro'su ihtiyar,
çocukluğun Marcos'u tarumar,
ruhun Julyetta'sı bahtiyar:
vaktidir diye
mecazi mürsel hamuşan.

aralık, baktırmazken Murano camdan
ocak girer, Haliç bacadan.
vaay be 2010, kimdin?
nikbin ve bedbin
-diyalektül alemin-
fırtına gibi gelip geçtin,
Şam işi han kapısından.
tufan gibi geçip gittin:
Heybeliada vapuruyla,
harmanili harmonik harmanların
harman zamanından...

Tut!

2010-12-21T13:23:00.006+02:00

aklım, Ay ile güneş arasında
tutulmuş ırak sevdalara.
tutulmuş kainat,
yakin olma iştiyakına.
erbain başı
gecelerin en havalısı,
hasretten üşütmüş başı,
âşık ağaçların omzunda.

Allah'tan nisyandan azad
kuzgun sevda, ormanda.
hamdolsun hüsrandan uzak
kızıl umut, deniz arasında.

ve
tut beni noolur
attığın anda.

Rind

2010-12-19T15:39:00.010+02:00

seni nerede arayayım?
hastaların, yalnızların
mahzunların, mazlumların
yanında değil mi cancağzım?
beyni kanayanların,
ciğeri daralanların
dışı dağlananların, içi kavrulanların
canında değil mi yancağzım?
seni nerede arayayım,
yârcağzım?

ne garip. ne hâl. ne gam!
hep sana susuz, sana açım.
hep rind, hep kaçak, hep kaçığım.
merhametine yüzde yüz açığım.
andızda andız,
bülbülde bülbül açısıyım.
iç açılarım toplamı sen,
ben bu denklemde
sadece sağ açığım.
peki ya gazabından,
ya ansızın gelen belâdan
ya birden kopan fırtınadan
ahh ben nerelere kaçayım!
sol açık uçurum, saha çamur
nşa'da vakalar olunca dumur
ahh ben kime koşayım,
balcağzım?

cevap açık, tek ve bir.
insan saçık, çok, biri tekir biri bekir.
tarih güzel ve yalnız, coğrafya sersefil.
felsefe ya harakiri, ya derin delirik.
lirikler kederli, hazin, aşktan bitik.
şaşmadığı için emin soyut matematik.
asil saykodelik somut fizik.
yârenlerin en güzeli müzik.
meramların en gazeli dünya,
susup dinlenmeli nazik nazik,
sescağzım...

bir rind böyledir, aşkcağzım.
bildiği birdir.
sevdiği sevgilidir.
sevdası kendinden kıymetlidir.
ölümü Yahya Kemal'in aşılmaz şiiri,
yaşamı Şems'in mübarek fiilidir.
vesselam bir rind,
baki aşkın finsiz filmidir,
cancağzım.

[Karacaahmet andızları]

Vuslat

2010-12-17T13:08:00.007+02:00

bugün kavuşanlara
bugün bakışanlara
bugün haykıranlara
gelenlere, gidenlere, kalanlara
hastalara, mecruhlara, metruklara
meczuplara, mecnunlara, şifayablara
kaybetmişlere, kaybolmuşlara
tazelere, dedelere, ihtiyarlara
meyuslara, hüsrana uğramışlara
hezimeti yaşayanlara
hâli duman, bahtı açık olanlara,
evet onlara...
noolur be canım, aşkını yolla.
noolur ah canım, ruhunu kolla.

sarışın aralık, kızıl cuma.
Zapetas, hayalimdeki radyoda.
sırtımda hurç, kazıklı voyvoda
ciğerimi deş de
aman imanıma dokunma!
Nuh'a, Eyüb'e, Musa'ya,
İbrahim'e ve torunlar torununa,
aşurada azad olanların onuruna,
annem kaynatırken aşura,
beni bekle kaptan, unutma!
al beni de gemiye, bırakma!
noolur ahh yaraşın deva,
yap bir kıyak bu cuma
vasılların hatırına...

[aşura, arapça on manalı
aşure de, muharrem on'da manalı.
bugün 11 muharrem, 17 aralığı
âşıkların ebedi vuslatı.]

Yara

2010-12-14T14:05:00.008+02:00

ey kudretinden sual,
hikmetinden infial olunmayan,
her şeyden beri, adlandırılamayan!
ey aşkın sahibi, rahmetin maliki!
ey benim yırtınsam da bilemeyeceğim
hükümranlığın padişahı,
kainatın mucidi!
ey amansız korkum,
bitimsiz umudum...
şüphesiz ki biz kendimizle savaşmadayız.
şüpheyle, kuşkuyla, kuruntuyla oyalanmadayız.
tipi süslü, içi püskü oyuncağa aldanmadayız.
kendi hâlimize bırakılsak var ya
çok pis hüsranlardayız, yanılgılardayız,
o biçim karanlıklardayız.
işte bu yüzden ey Zat-ı Zülcelal
bizi kendi kendimize bırakma.
biz başka kime muhtacız...

bugün sevdiğim güneşten kaçtım.
yüzüm ışıktan yaralıydı,
şifası karanlıktı.
ne gam, sevgili yanımdaydı.
çehremde keder, ciğerimde tiner
göğümde perde, arzımda kanser.
olsun varsın, nasılsa yâr
korkumun ustası
umudumun mimarıydı.

Gördüm

2010-12-10T14:41:00.006+02:00

yağmurlu bir cuma'da
canımı yandıran, aklımı alan
cesedimi raptedip
ruhumu zapteden
kalbimi biçare yaprak gibi titreten
bir şey gördüm.

uzakta,
bulutun yığıldığı ufukta
ormanın uğuldadığı kuytuda
bir an ayna karşısında
gözün kara kuyusunda
ırmak fışkıran pınarında
annemin bana bakışında
yârin hazin dokunuşunda
kalbin gariban sarayında,
çok uzakta,
bir şey gördüm.
peşine düştüm.
senelerce senelerce
koştum koştum koştum
düştüm, kalktım, durdum.
çamura bulandım, kayboldum.
yönümü şaşırdım, hapsoldum.
bin galon gözyaşı kefaletim
kırık kalbim emanetim
hürlüğe kaydoldum.
gene peşine râm oldum.
biraz koştum, sonra yürüdüm
yürüdüm yürüdüm yürüdüm
dağları, tepeleri
sokakları, şehirleri yürüdüm.
hababam yürüdüm.
yürürken hababam düşündüm.
deli deli düşündüm.
veli veli de düşündüm.
nöronlarımı çatlattım.
sinirlerimi hoplattım.
yürüdüm, durmadım.
durunca sıkıldım.
peşinde
gece gündüz, adım adım
sanki ben dünyayı arşınladım.
yorulunca zeytin dibine çöküp
çok uzun ağladım.
peşinde,
adım adım ruhum dağladım.
ağaca yaslandım. ateşimi avuçladım.
gözlerimi kapadım.
gördüğüm şey
gözümün önündeymiş
utandım. bakamadım.
ve bu kederi ben
hiçbir kelimeyle.. anlatamadım.

Rest

2010-12-08T14:01:00.009+02:00

bir gün bir bakmışız
rebet ve arya hayatımız.
nasıl rind nasıl agâh
bir ömür ıstırabımız.

Zozo ve Eleni
İshak amca ve havalisi.
çetin firakımız
ne denli ah kederli...
halbuki siktir etmek her şeyi
bizi ayıran ahmaklığı, aymazlığı
çulu çaputu, parayı pulu
kini, hırsı, zulümü, kıyımı!
bir kapan gibi
ah bir kapan gibi
üzerimize kapanmış bozuk kurumları
çarpık sistemleri, arsız oyunları
çürük ilişkileri, ezik arzuları...
bir avcı gibi
hain bir avcı gibi
gece uyurlarken gelip kuşları ürkütmüş
boyunlarını büktürmüş adamları,
canileri, cellatları, kasapları
halbuki siktir etmek tüm bunları...

guruba bakmak akşamüstlerinde
iki sevgili anıtı!
ya da piyade üstünde yazları
iki deniz hayvanı.
bülbüle bakarken ya da gülü okşarken
yasemini koklayıp andıza ağlarken
elinden tutacak olanı.
şu dünyada
olamaz mı insanın,
içli, içkin ve aylalı
mazbut, yalın ve ayarlı
vakur, onurlu ve haklı
olamaz mı insanın,
böyle güzel bir yuvası?

olmuyorsa
şimdi burada
ben bu deli canı
vereyim gitsin hacı!

Hüsn-i Hat

2010-12-07T12:05:00.012+02:00

"camilerde ders okutulurken yakılan kandillerin isi kubbede birikir. sonra bu birikinti kubbeden aşağıya sıvılaşmış bir şekilde toplanır. biriken bu sıvı sürre alayına katılan develerin boynuna kapalı olarak asılır. Hicaz'a kadar deve boynunda sallanarak giden ve aynı şekilde İstanbul'a dönen bu sıvı artık mürekkep olarak işlenmeye hazırdır. hattat bu mürekkeple yazdığı bir harfe bile saatlerini harcar. o kadar ki Süleymaniye Camii'nin kubbesindeki yazıları yazan hattat aylar süren çalışma sonucu görme yeteneğini yitirmiş ve bunu padişaha "gözümün nurunu kubbede bıraktım" diye, adeta hâlinden memnun bir şekilde ifade etmiştir. işlediği sure de Nur suresidir. işte müderrislerin verdikleri derslerle başlayan yolculuk böylelikle aynı kubbelerde el emeği göz nuru hüsn-i hat olarak son bulur." [sözlük'ten, yazarına içten teşekkürümle]

tarihe bak, disipline bak, emeğe bak.
kültüre bak, işe bak, manaya bak.
destuur! tez dur, düstura bak.
allasen çok uzun bak...
ben de bakayım...
sonra bir kamışım olsun
ve hayalimde yazdıklarım
yazdıklarım yazdıklarım yazdıklarım
hüsnü yazmaklık olacaksa varlığım,
olsun varsın da
yaza yaza bitmesin sakın!
sevgiliye olan nazımım...
ahmak olma ey aklım!
sevgili bakidir bu kubbede
aşk, haşa kalır mı hiç yarım!
denizler mürekkep, ormanlar kamış olsa
gene de tükenmez bilirsin
sevgilideki daim tasarım.

bugün hem ılgın hem dargın.
ziyadesiyle dağınık ve kalın.
bambunun canı pek tatlıysa,
destur yansın çok yansın da
sakın kararmasın yazısı alnının.
korku ile umut iki kanka
sakın onları ayırmasın bahtın.
noksanını affetsin bugün
gönlündeki nadide tamamın.

****
"evladın baba üzerindeki haklarından bir kısmı ona yazı, yüzme ve silah atmayı öğretmesi, helal rızıkla büyütmesidir."
"rızkın anahtarı olan hüsn-i hat öğrenmek size gereklidir.",
"ey Bilal! hokkadan uzak kalma. çünkü hayır, kıyamete kadar hokkada ve ehli ilimdedir." s.a.v.
"hat, işlerin en mühimi, sevinçlerin en büyüğüdür."
İslam'ın ilk hattatı olan can Ali, güzel Ali.
"Kuran, Mekke'de indi, Kahire'de okundu, İstanbul'da yazıldı."
bu hat kelamı da, ruhu şad Yesari Mehmet Esad Efendi.
[foti, 1430 nisan, blog arşivi, "yazmak"taki]

Sene

2010-12-07T00:42:00.016+02:00

7 aralık, 1432 günlerinin ilki.
muharrem 1, her türlü mübarekî.
uydur kaydır yaz,
nasılsa yanar tömbeki.
burası şehir,
değil ne gam Sömbeki.

baki kalan kubbede hoş bir deli.
saki duran habbede boş bir veli.
hangisi kovulmamış,
hangisi bozulmamış?
sütte daima hain kan katresi.
hangisi yanmamış,
hangisi kavrulmamış?
dimağı dağlayan klarinet sesi.
ayağı bağlayan gam pelerini.
palamarı çözemeyen bıçkın gemi.
gemi azıya alamayan hırçın çömezi.
hangisi ben, hangisi öteki?
hangisi ötedeki ötenazi?

köpek olmuş hayatımın filmi.
hayatımın filmindeki hayatımın kadını
hayatımın köpeği olmuş, adı Kıtmir mi?
Liza mı, Çomar mı, beyaz itli prens mi?
köpek olmaklık, kadim duygu miti mi?
sekiz mor köpek ve diğerleri,
havlamış feveran cevelan mütemadi.
bir ömür havlamış vesselam,
içerideki.

ey sevgili,
Stelyo söylemiş aramızda geçenleri.
Yorgo çalmış aşkımızın loş sesini.
peşrevi muhayyerkürdi,
berisi kürdilihicazkâr saz semai.
gurub vakti senfonilerden yedi.
vakti kerahette bülbülün nağmesi.
düş bozuğu Babil'in bedbaht Buhtunnasir'i,
Verdi'den bildiğin Nabucco hani.
işte anlatmış biteviye bendeki seni.
heyhat!
bende ben bırakmamış cem-i cümlesi.

söyle kâri!
ah dinle yazının yâri!
ben mi bozacakmışım ince işlenmişi?
ahh ben mi vuracakmışım narin eseri?
ben mi kıracakmışım nadir hediyeyi?
ey sevgili!
bensem o zırdeli!
boynum tinden ince şimdi!
haydi, tiz kessinler biletimi!

[cümlenin yeni senesi hayrola.
1432, zulmetlere nur ola.]

Dua

2010-12-01T12:59:00.006+02:00

kırık dökük
birkaç kelimenin üzerine
ferahfezadan aşk, buselikten sevda
rasttan rahmet, hicazdan hikmet
bol bol boca et.
aralık aralanırken
sırtımda günah hurcu teğelken
gözümde su burcu seyrekken
aklım az zaman zeyrekken
kalbim çok zaman titrekken
sen üzerime
affını hoca et.
şefkatini koca et.
sen ömrüme
ruhunu mihman et.
nurunu hanman et.

Bülbül

2010-11-30T13:47:00.011+02:00

"dolaşsın, sonra, islâm'ın haremgâhında nâmahrem...
benim hakkım, sus ey bülbül, senin hakkın değil mâtem!"
Mehmet Akif'in "Bülbül" nam muazzam şiirinden...

bugün şiirin kelimeleri:
bülbül olmalı, çeşminden bin pınar taşmalı.
hazan olmalı, bezminden bin kelam aşmalı.
hicaz olmalı, ki haciz konmuş,
haraç mezat satılmış kültürüm,
sürgün kültürüm, yetim kültürüm
mazinin taş duvarları ardından
gümbür gümbür, dalga dalga duyulmalı.
sesi bende,
amansız bir malihulya,
vuslatı çetin bir serap,
cezbeden harapoğlu harap bir ben yaratmalı.
sesi bende,
hakiki bir hakikatin şiirini okumalı.
hicaz olmalı,
artık bu solan bahçelerde
bülbüllere nasıl yer yokmuş
bir bir şakımalı.

bugün şiirin kelimeleri
tabiatıyla hazin olmalı.
bülbülü gördüğüm yer yurdum olmalı.
gülü kokladığım ser yârim olmalı.
benim yârim gülden ve bülbülden haberdar
aklen manidar, gönlen havadar
bedenen turabdar, ruhen semadar olmalı.
onun bu hâli değil uzaktan ya da yakından
onun bu hâli sadece bakışından anlaşılmalı.

bugün şiirin kelimesi:
elbette ölüm olmalı.
nerede olsak bize yetişen o dost
bugün şiirde esas rolü oynamalı.
dost değil mi ki her dem sadık
her dem hazır, her dem emre amade olmalı.
ölümden gayrı sadığı var mıymış
etraf, etraflıca bir araştırılmalı.
malumat mizanda tartılmalı,
pagan, agnostik, heterodoks ahbaplarımızla
gâh işret aleminde, gâh anzarot meclisinde
gâh tabak tekkesi, gâh duman türbesinde
konuşulmaya çalışılmalı.
olmazsa ayık kafa yakalamak için çabalamalı
fakat beyhude çabadan da hayra sığınmalı.

evet bugün şiirin kelimesi:
hayır olmalı.
insan dediğin hayrına
tüm bayırlardan yuvarlanmalı.
kafa gözü yarmalı
tepe gözü kırmalı
bülbül gözü bakmalı
gönül gözü açmalı.

bugün şiirin son kelimesi:
kasım olmalı.
kapanırken hazan
aralık'tan bana çok uzun bakmalı.

Gar

2010-11-29T13:52:00.010+02:00

Haydarpaşa Garı yandı.
çatısı ve son katı.
kafa siyatiğim azdı.
Ülker, tabiatı sarsarken
balkonda siklamenimi yorarken
hani çinko damlar
hayalimde vururken
eski çamlara yalnız ağıt kaldı.
ben ağıda yanakaldım,
seni kağıda ağladım.
çocukluğu yananları andım,
çocukluğundan tren geçenleri
çocukluğundan grayder geçenleri
ve çocukluğu ahmak ayaklar altında ezilenleri
çok andım.
çok uzun baktıklarımı
çok anmaktan başka bir şey
yapamadım.

hakikattir elbet:
dünyanın enikonu büzüştüğü
ihtiyarlayıp üzüldüğü
kalelerin birer birer düştüğü
tarihin, kültürün, düsturun
ahh an be an yıkıldığı, yakıldığı, söndüğü!
hezimettir elbet:
ahh çocukluğumun ıraklığı
ahh ihtiyarlığımın çıraklığı
ve boyuna hatıra çobanlığı
ahh hababam hafıza âşıklığı
nostalcia ve melankolya.
ya Rabbim! gene sen unutturma.

ahh çürüme haktır elbet,
fani dünya hakikattir elbet.
entropi gerçek, kanundur rahmet.
ahh şahidimdir ki böyledir evet.
diyalektik gereği
faniyse fani,
bakidir Baki.
budur belki, aradığım hikmet.

ben bekliyorsam garda,
mazi yanıyorsa
istikbal fluysa
demde acı bir tad varsa,
isterim koynuma bir florya
ve kızıl bülbülia
feryat feryat kanasın diye
bugünün hatırına.
fayrap fayrap ağlasın diye
çağın vicdanına.
ben bekliyorsam garda,
sen muhakkak geliyorsun ya.

[ahenk diliyorum cümleye,
kendime, külâhıma, havaliye
ahaliye, güruha, topluma, millete
devlete, başlara, kocabaşlara!
trenler tez yola koyula!
gara alicengiz yapanların
Gar inşallah başına yıkıla!
ehvendir haybeye yıkılmaya!
gar ola, yâr ola
insanda bari biraz ar ola!
foti, geçen yıldan
yürüdüğüm yoldan hatıra.]

Beka

2010-11-25T13:52:00.005+02:00

secdeye çok uzun baktım sonra.
handiyse yüz fersah.
içlendim çok uzun.
neredeyse bin batman.
paganlara, agnostiklere, heterodokslara
daldım okkayla.
çıkardım manayı kıratla.
baktım ardımdan sana çok uzun,
boyunca hattı humayun.
Lutherlere rahmet okudum.
ardından Ninalarla Çadırcılara dokundum.
şiir dokuyasım geldi,
ip aradım, kuşak aradım, kumaş aradım.
ilmek aradım, ipek aradım.
ses oldu, harf oldu,
kelime oldu tek avandanlığım.
havadan sudan bahsetmek istemez oldu
dilim, dudağım, dimağım.

yâri secdeye çok uzun yatırdım sonra.
yâr secdeye yakışmadıysa
yuf olsun, yazıklar olsun o yâra!
kaplasın yârin göynünü derin yara
da
anlasın artık olan biteni serapa.

aynı kan iki kere akmazsa da
yara hep aynı yara...
zoruma gitse de bazan yaradaki bu şifa,
hoşuma gidiyor hep
Yaradan'daki bu beka.

Bak!

2010-11-24T13:21:00.008+02:00

kasım geçti. bayram geçti.
zilhicce geçti.
geçti geçiyor. gitti gidiyor.
elimizde kalanlara bakalım.
beriden geriye kalanlara
çok uzun bakalım.
çok uzun bakmanın manasını
ufka bakarken anlayalım.
hafızayı lethe temizliyorsa
ve hatıra hatırdan geliyorsa
noolur çok uzun bakmayı unutmayalım.

kasım'a uzaktan çok uzun baktım.
Gebekum'un yedinci kayasından Rodos'a,
Penbe Hanım'ın yattığı üçüncü mezara,
yandan esmiş andızın yanından
karşıda iki seksen uzanmış
urartu kesim dağa,
tavadaki sarpaya, sargoza, ıskaroza,
tavandaki âşık ruhlarına,
kafesteki ebruli gece lambasına,
durgun gurubtaki ikinci yalıçapkınına,
başım üzerinden geçen beşinci sakaya
ve bülbülüme, isketeye, kekliğe, çulluğa,
dağın ardından hop beliren dolunay'a,
derken
sevgilinin yüzündeki kara noktaya,
yârin gönlündeki akya odaya
çok uzun baktım.
başım döndü ya,
gördüklerimi mahşere sakladım.

[foti, kasım'da Reşadiye'de
ikilinin baktığı yerde]

Söz

2010-11-08T14:49:00.015+02:00

Hızır günleri bitti.
Rûz-i Kasım başladı.
yazdan kışa geçiş tamamlandı.
tabiat yine kendine hayran bıraktı.
boğaz'a sis çöktü,
lodos dimağıma yapıştı.
poyrazperver meşrebim üzüldü, ağladı.
zefirsever tıynetim büzüldü, darlandı.

fırtına uğultusu aradı kulaklarım
ve orman çığıltısı.
en sevdiğim tabiat olayı
dağı dolanıp gelen kuzey rüzgârı.
severim de bazı yağmurları
usul usul akan ırmakları
gürül gürül doğan gözyaşlarını
deli deli gelen hıçkırıkları.

rüzgârla helak olmuş toplumlar bilirim.
ve korkunç bir sesle sönüp gitmiş insanlar.
dolayısıyla sığınırım Zefir'e
zafer görünümlü tüm hüsranlardan.
Zefirim beni bilir,
her hâlimi görür, gözetir.
bu yakınlık içimi titretir.
ürkütür, ürpertir.
korkarım ağacı kökünden sarsandan
yeri yarıp, ateş çıkarandan
göğü sıyırıp, Ay'ı ayırandan
güneşi söndürüp, yıldızı koparandan.
korkarım vahşileri toplayandan
korkarım kabirleri konuşturandan.
sığınırım korkusuna, korkumdan.

hâlimde seveceği bir şeyler ararım.
beyhude arayıştan içim ezilir,
karalar bağlarım.
keçiler kaçar,
ben ardından bakarım.
iki elimi açarım
avuçlarıma uzun uzun ağlarım.
solda aşk, sağda dua
ellerimi öylece semaya kaldırırım.

tarihi yarımada'yı yaramada
heleni yarımada'yı yârimada sanırım.
Topkapı Sarayı'nda
mukeddesatın karşısında göynüm bayram ederken,
İbrahim'in tenceresinde beynimi yıkar,
Yusuf'un sarığına kalbimi sararım.
ve o güzelin sakalına bir damla gözyaşım ulaşırsa
ben kendimi en bahtiyarlardan sayarım.

Gülhane'de balıkçılları
sarayda andızları
müzede mezarları
Mevlevihane'de dönen başları sayarım.
cezbede canlar dönerken
ten terden, göz yaştan ıslakken
dil zikrinden suskunken
tennureler bembeyaz kefenken
nefesler Hûûûû tutmuşken
ben kayıp aşkın
ben kayıp düsturun
ben kayıp kültürün
ben kayıp düşmüşün yasını tutarım.

postu sevgilinin gölgesine sererken
hırçın başını şefkatle dizginlerken
ağusunu aşkın tükrüğüyle emerken
ben merhametin elini tutarım.
gökte keskin hilali ararken
yerde arşın arşın yol keserken
sevgilinin yüzünden ölüm geçerken
ben ömrümün dileğini tutarım.

ve zilhicce'nin hilalini
ufkun ardına düşmeden evvel tuttuğumda,
ve tuttuğum dilekleri
sevgilinin belleğinde unuttuğumda,
ve hakikatin yabanisi
yüzümde sevgilinin yüzü açtığında,
ben verdiğim sözü
Hûûûû! ölümüne tutarım.

[2 zilhicce 1431, bugünün hicri tarihi.
ben var miladi tarih sevmemek, uzundur hicri takvime güvenmek. hicri var kameri olmak. ve Kamer de bençün malum, mühimmat deposu olmak külâhım. zilhicce'nin ilk on günü Kamer'den de mühim olmak, senelik defterin dürüldüğü vakit olmak, sen var ayağın deng almak, aylak bakkal misali çeng çalmamak. hicce ayı, yani hac ayı cümlemize mübarek ola; zilhicce kendini inşallah güzelin ak defterine yazdıra. foti de, Yenikapı Mevlevihanesi'nden, sema ayini, 1 zilhicce 1431. hoba.]

Zilhicce

2010-11-05T14:46:00.006+02:00

"bu on günün hayır ve bereketinden mahrum kalana yazıklar olsun"
s.a.v.

güzel cuma'da
seninle yan yana
iç içe, dış dışa.
zilhicce'ye varasıya,
inşallah tövbeler ola,
yazıklarım olmaya.
foti'de reis aşktan ıslaksa,
ben burada yabani kısrak:
yâre hasretle dolana.

Temcit

2010-11-04T11:39:00.011+02:00

bazı ağızlar var, içerisi öfke dolu, kin dolu. açar ağzını yumar gözünü. çünki ağız açıldı mı, evet, göz kör olur. ehlileşmeyen dil, sahibine bela olur. insan dilinin altında gizlidir, şiarı kazınmış dimağıma, bu yüzden böyle ağızlar beni dehşetengiz korkutur. "diline vurmuş" derler, "sadece dilinde" derler. dile vuran, allasen nereden gelip dile vurur? dil, farsça gönül demek aynı zamanda. e dile vuran demek ki, gönüle vuranın aynası olma mıdır müdür!
çok darlandım, hem nasıl darlandım.
gemsiz ağızlardan içime fenalık geldi de, gemi azıya aldım.
gem azıya alınınca, insan susuyor dili mahkum, ağızda gem varsa adam dilini denk alıyor mecbur. zaten susanlar meclisi, konuşanlarınkinden hep daha zarif, hep daha manidar, hep daha güzel olmuyor mu ey lemur!
ağzın içi bir sarnıç, gönül suyuyla dolan bir kuyu. e gönül suyunda klor varsa, gönül suyunda koli basili varsa, gönül suyu foseptikle bulanmışsa, o gönül suyu olmuşsa sana musluk suyu, o kuyudan su içilir mi artık a bön kuğu!

Mevlâm, bazı ağızlardan su çektiriyor bana. bak diyor, güzel mi bu suyun tadı, tadıyorum tadıyorum, ağzımda perde varsa tad alamıyorum. diyorum tatlı galiba, e senin dilin folloş olduysa ben naabam diyor tabii o da. çok üzülüyorum folloş tabirine filan, günlerce yatak döşek yatıyorum. yattığım yerde susuyorum. sustukça susuyorum. suuuu, diye inliyorum. tamam diyor kalk! git şurada bir kuyu var, sal kovanı bir bak! kovayı salıyorum, tulumbaya yükleniyorum. susuzluğum öyle yoğun ki, dipten kum çekiyorum, su zannediyorum.

bazı ağızların teyellenmesini, dikilmesini
on numara şişle örülmesini Mevlâ'dan niyaz ediyorum.
çünki bazı şom ağızların, bazı faraş dillerin sahiplerini,
bazı ağzından çıkanı kulağı duymazların numunelerini
pilavı ısıtıp ısıtıp ikrama dadanan temcitleri
nedense gayetten seviyorum.
pisi, murdarı, kirlozu nasıl sever kişioğlu diyorum da,
gene hakikaten seviyorum.
çelişkinin ayağına çelme takıyorum da,
yine o zebellah gövdesini düşüremiyorum.
şu âlemde harbiden sevmek en zoru biliyorum da,
sevmekten gayrı çıkar yol zinhar bulamıyorum.
e manyak mıyım ben karrdeşim diye vuruyorum kafayı,
ney gibi üç-beş saat aralıksız ağlıyorum.
nihayetinde ağızdan değil gözden su çekiyorum.
oh kana kana içiyorum da,
susuzluğumu ancak böyle dindiriyorum.
kendimi gene kuyunun başında buluyorum.
aç ulan ağzını diye çimdikliyorum tulumbayı
kaçırır mı fırsatı, açıyor derhal ayıoğlu ayı!
çengelimi salıyorum içine
asılıyorum var gücümle
çekiyorum içindeki öfkeyi, kini,
çekiyorum temcite bağlamış dert bozması vehmi,
gam yosması şüpheyi, hüzün çakması irini.
ölesiye, bitesiye çekiyorum.
çıkarıyorum cesedi kuyudan
sarıyorum çocukluk battaniyeme
yuvarlıyorum ağlayan kadınlar lahdinin içine.
taştan kapak gıcırdıyor, kapanıyor.
ceset de nihayet ölebildim diye bir seviniyor ki
dua ediyor vallahi bana.
şu tırt kuyunun içinden kurtardın beni diye
zil takıp oynuyor imanıma.
oh be! dil sağ, gönül selamet
ha benim hafızıma!

manyak mıyım ulan ben külâhım, sana soruyorum.
bana ne elin kuyusundan, pilavından
kırılmış kaşığından, vicdan çıkmazından.
bana ne ulan benim olmayan
koyun bacağından, dil yarasından, dram oyunundan.
bana ne oğlum bana ne
ışığı görmeyenden, umuda sarılmayandan, düşük akıllıdan.
bana ne ya kardeşlik
nurdan zerre kadar nasibi olmayandan!
bana ne güzeli görmeyenden, iyiyi bilmeyenden.
bana ne be hayalsiz baştan, gönülsüz taştan.
hulasa, bana ne'den kime ne ulan!

ey külâh! bey külâh!
söyle, bu işler nasıl olacak?
[kol gibi fotoğraf maşallah]

Kuram

2010-11-03T11:00:00.011+02:00

geçen sene aralık'ta demlekete vardığımda
Dilara'nın evinde, Şebnem ve Nehir ile birlikte
- Çaylan kadınları -
aralık'ı kapatıp, ocak'ı yakmıştık.
yılbaşı hengamesi,
bize oldu dilek çeşmesi.
var Çaylan kadınlarınn bir adeti:
eskiyi eskiyle birlik göndermek
yeniye yeni bir yer vermek
yapmak istemedikleri yapmamak
yapmak istedikleri yapmak
ve bunları yazmak sonra birbirine okumak.
sevmek ben de bu adeti, heman dahil olmak.

vesselam, aralık 31'de,
henüz denize girmiş hâlimle
- Şeb evde kahve yapıp termosla kumburnu'na getirmişti de
beni şifayı kapmaktan kurtarmıştı yavyum -
kırklanmaya meyyal kalbimle
oturmuştum bu güzel meclise.
Dilara, en çalışkanımızdı.
iki-üç gün önceden çalışmış,
bayağı bayağı destan yazmıştı ;)
Şeb ise yaşamsal hatun,
konuşurken düşündü ve beraberken yazdı.
- "kuram kurmak istiyorum"a bitip bayılmıştım!
kuram kurmak istemek ya, Şeb stayla -
bendeniz ayrık otu taze, yazmadım tabii.
ben yazmayayım, söyleyeyim dedim.
Allah'tan hanımlarım anlayışlı, elbette dediler.
gel de, ne olursan ol gel ;)

gece yarısı çıktı ortaya defterler
okundu, söylendi dilekler.
sıra bana gelince şunu dediydim:
- bu sene kendim bilmek ve olmak istiyorum.
dileğim bu kadar diye de eklediydim.
işte hâlâ o kadar bebeğim.

[foti gene eylül'den, gene andız
at beni minareden, tut beni selviden]

Kabir

2010-11-01T15:50:00.009+02:00

"ölüp de pişmanlık duymayacak hiçbir kimse yoktur" s.a.v.

kasım 1.
kasım'ın kasıntısı
ekim'in sıkıntısı yanında hiç kalıyor imiş bazan külâhım.
kasım'a en çok bu sene ısındım. şimdiden...
aylar netçede sadece zaman parçası.
[mizahen: yıkıl karşımdan zaman parçası! ;]
yoksa öyle ahım şahım bir olayları yok. ayların diyorum.
birbirleri ardına gelip duruyorlar.
tekdüze ve yeknesaklar.
sırayı kat'a bozmuyorlar.
sırayla kafayı bozan elbetto insanoğlu.
isme, cisme, nama, eşyaya mana mayası katan
mayalandıran, manalandıran
sonra kafası kızdı mı
alttan kaydıran,
altını boşaltan,
altından girip üstünden çıkan
altından girip bakırdan çıkan
insanoğlu, kişioğlu, zatoğlu.
ademoğlu kızgın fırın
havvakızı mercimekse işin biberi, tuzu...

aşka gelip çattı kasım.
aşkların aşkına dayandı kapım.
kamburdan sızladı sırtım.
ekim'de fırtınam oldu, balığım.
yağmurda dağlandım.
rüzgârda dağıldım.
Allah'tan vardı acık aklım
da
parçalarımı toplayana sığındım.
o, beni dinledi.
ağladım, merhamet etti.
inledim, ses verdi.
yanlış anladın, dedi.
merhametim, gözyaşından evveldir.
ve sesim, çığlığından cevvaldir.
deyince al al oldum ben, utandım.
lafın altında löpçük gibi kaldım.
hakikatin karşısında armut gibi baktım.
cevabı bilemedim.
bulmacayı çözemedim.
anahtarı yine nereye koydum
tahayyül edemedim.
o an
kalem koştu, kelam yetişti
şiir yeşerdi gönlümde de
ben yine aşka gebe,
olduğum yerde
olduğum hâlde
kalakaldım mananın içinde.
bir florya öttü içimde
bir andız yükseldi böğrümde
ve çuvalla çitlembik emildi
bu ekim'de...

bilmediğim kendimdi yine bu sene,
bilirsem zaten o bendeydi, ilanihaye.

andız, mezarlık ağacıdır.
yetmez, mezar taşlarının üzerine de resmi yapılır.
bilinen adı selvi olup, divan edebiyatında
sevgilinin endamını çağrıştırır.
duygunun dimağında
dirayet ve sadakat uyandırır.
eski yunan ve roma ahalisi
hüzünlü ağaç der imiş andıza,
güzel olan hüzünlüdür derim bense çokça.
ölüm de hüzünlüdür ya,
asıl o babta...

sevgiliyle gezmek
güzel ve hüzünlüdür.
yerde güz, gökte güneş varsa hele,
ölümcüldür.
sevgiliyle gidilmesi en hoş yerlerse
parklar ve bahçelerdir biteviye.
türbelerle mezarlıklardır cuma günlerinde.
çünki sevgili canlıdır,
çünki, canlının yüzüne ancak
canla bakılır.
can da ancak
andızın altına saklanır.
bu işlerin çoğu gizli kapaklıdır.
giz de ancak
zeytinin dibine gömülünce,
sevgiliyle üstünde yatılır.

sevdiğim kabristanlar vardır.
sevdiğim kabristanlarda bizatihi görmediğim
görüp de hatırlamadığım
ama çok sevdiğim bazı zatlar yatmaktadır.
Nakkaştepe'de Sabire Hanım,
Feriköy'de Ayşe Hanım,
Özbekler Tekkesi'nde Zehra Hanım,
hanımlarımı andıkça
andızım nazlı sallanmaktadır.
gözümde bulut yoğuşmaktadır.
sağanak yağış altında
kalbimi sel almaktadır.
zamanları bekleyişse
inşallah mekanları cennet olmalıdır.

hulasa,
sevgili ve mezarlıklar
takık olduğum
iki muhabbet bağıdır.
değil mi kibir ancak
kabre kadardır.

[fotoğraf, Reşadiye Cami'nin hemen önündeki
rüzgârın özenle boynunu eğdiği
caanım andızım, hasretle andığım.
andaki giz, andaki haz,
andaki hız, andız.]

Hamuşan

2010-10-23T23:54:00.004+03:00

atıp tutmaya bayılıyorum
ve abartıp kabartmaya.
öfkeyle oturuyorum,
zararla kalkmamak için
yapışıyorum makamıma.
netçede kalkıyorum ya
kâh zarara, kâh karara.

baka baka yırtılmayan perdeleri açıyorum.
içeriye ondördün Ay'ı alıyorum.
derûnumun gözbebeği büyüyor,
ciğerimi duman, rahmimi kan bürüyor.
sektirmeden her seherde ölüyorum.

sonra annemin sesi
kalk! diyor.
annemin sesinde hayat var,
diriliyorum.
günün getirdiğine aklımı,
anın getirdiğine gönlümü salıyorum.
ekim'in çelişkisine
kasıntı kasım'la çelme takıyorum.

Eyüp'te kuşları, Fatih'te çınarları dinliyorum.
ve Necip Fazıl'ın önünden geçerken
Beyza Hanımı düşünüyorum. derken..
harman yerinde yârimi kaybediyorum.

bir kız geliyor uzaktan,
silüetini kesiyorum.
perdeler kapalı,
görsem de.. bir türlü..
tanıyamıyorum.

Değer

2010-10-21T10:38:00.012+03:00

"iki şey benim için mukaddestir; din ve dil"
bu lafzı eden rahmetli Mehmet Akif Ersoy. selam üzerine olsun, aşk içinde yatsın külâhım. cümleye bak, dahası manaya bak. sonra da mukaddesatın kendisine hiçbir şey ifade etmediği göya moderen insanın hâline bak... ilkesi, değeri olmayan, önünde sonunda değersizleşir. değer nedir değer? değerine can değen şeydir değer, uğruna ölünen şeydir değer! ne yazık, zamanenin insanına sorsam, neyin uğruna ölürsün diye sıkıştırsam, ahh canım açgözlüdür o, yaşamını verebilir mi öyle hesapsız kitapsız mertçe, yiğitçe; manasını dahi bilmediği hayatını sunabilir mi şeksiz şüphesiz bir sergüzeşte... oysa verenler var, canını dişine takıp 32 dişini eline alanlar var. peki bu caanım insanların hatrı yok mu kimsede, peki bu cengaverlerin, Mahir evlatların, Deniz gönüllerin ahı yer etmemiş mi şu dümbük ahalide! ne gezer...

Mehmet Akif'in bayıldığım hasletleri var külâhım. misal, bir ahbabıyla buluşmak için sözleşiyorlar da, fırtına kopuyor, deniz ulaşımı terso yapıyor. arkadaşı, nasılsa bu havada gelemez deyip buluşmaya gitmiyor. oysa Mehmet Akif, verdiği söz uğruna boğazı yüzerek geçiyor. bakıyor arkadaşı gelmemiş, ölene değin o zatla konuşmuyor. bildiğin Arnavut damarı. ya herru ya merru tarafı. adamı silerim, defterini dürerim, tanımam geçerim tavrı. kadir kıymet bilmeyene yapıldı mı hele, kişi kafadan delikanlı! tersi ise sıkıntılı, iş haksızlığa, gönül kırıcılığa, hakkaniyet eksikliğine dayandı mı muhakkak vardır ilahide cezası...

Mehmet Akif delikanlı bir zat, çetin ve net.
inadım inat kıçım iki kanat değil de,
berrak, temiz, hakperest ve mert...
ben sert mizaca Hattab bin Ömer'den beri bayılırım. yamuk adam kendine yamuk yapar, doğru adamsa insanlığa doğru yapar zaarın. sen bu silinto işine ezelden aşinasın külâhım, öfkeli adamda bolca bulunur, farkındasın. bendenizde de varıdı bir zemanlar, öfkeden kudurup başımı yemeye meyyal olduğum hatıralar:
bazan densiz yaklaşımlar,
bazansa onikiden isabetli atışlar...

kafama uymaz idi zat, dehlerdim dakkasında.
ziyadesiyleydim tahammülfersa.
hakkıyla yapıldı mı iyi, haksıza bulaştı mı fena.
kibir hasebiyle yapıldı mı kalbe eza,
dosdoğruluk adına eylendi mi ruha gıda!
sonra revizyonist mi oldum nedir,
rezilyonist mi yoksa?
bilemiyorum, düşünüyorum bu hususta.
öğrendiğim bir şey var ki: aklımda.
benimkisi onunla amel etmeye çalışmaca.
nedir o külâhım, sen var anlamaca?
"iyilik, kötülüğü giderir."
bu ne demektir?
"kötülük, iyilikle temizlenir."
e hissetsene artık yav
"kötülüğü, iyilikle sav!"
by Peygamber, vesselam sav!

Mehmet Akif de elbet vakıf imiş bu nüansa,
iyilik ancak, mertlik ve yiğitlik damarında atmada...

"edepsizliğin başladığı yerde edebiyat biter" bu cümleyi de al defterinin tepesine yaz! şu aralar iki ülke ve iki başkan var sevdiğim, gıpta ile izlediğim: biri Ahmedinejad biri Chavez, biri İran biri Venezuela. berisi tırt imanıma.
zahirde çok farklı, fakat bâtında delikanlı iki dalga. Acem'e fıtrattan gönül vermişiz, sevdiğimiz hikmet ehli, aşk ehli zatların yurdu bilmişiz.
mesele milliyetler değil, mesele dinler ve diller, her zaman olduğu gibi, mücadele hep bu D'ler, ahh hep bu deliler... Babil Kulesi ve Brueghel... bak ne yazmış zat-ı dilger:

"hani, milliyetin islam idi? kavmiyet ne?
sarılıp sımsıkı dursaydın a milliyetine.
'arnavutluk' ne demek? var mı şeriatta yeri?
küfr olur, başka değil, kavmini sürmek ileri!
arap'ın türk'e, laz'ın çerkez'e, yahut kürd'e
acem'in çinli'ye rüçhan mı varmış? nerede?
müslümanlıkta 'anasır' mı olurmuş? ne gezer?
fikr-i kavmiyeti tel'in ediyor Peygamber"

işte murdar faşizmin iflası!
rüçhan: üstünlük
anasır: unsurlar
tel'in etmek: şiddetle kınamak.
buyur burdan yaşa külâhım...
[fotoğraf, Cibali'ye piyadeyle geçerken
denizci efenin dümenine bakarken
kadraj yamuk, simetri bozuk
ama ifade güzel a, bağa yeter]

Lale

2010-10-06T12:44:00.007+03:00

ne haber külâhım? nabiön? ekim gelmiş, zaten gelirse ekim'e gelmezse zekerime imiş. yazılacak ne çok şey var imiş. Rüstem Paşa Camii'nin muazzam çinilerinde 41 çeşit lale motifi varmış mesela. Nazım Hikmet'in de şöyle bir şiiri:

"uzunçarşı'yı dikine inersin.
sandalyacılar, tavla pulcuları, tesbihçiler.
ve sen istanbullu,
sen kendi ellerinin hünerine alışmış olduğundan
şaşarsın istanbullulara:
ne kadar ince, ne çeşitli hünerleri var, dersin.
rüstem paşa camii.
urgancılar.
urgancılarda yüz parça yelkenli gemiyi
ve hesapsız katır kervanlarını donatacak kadar
urgan, halat ve dökme tunçtan çıngıraklar satılır.
zindankapı, babacafer.
uzakta balıkpazarı.
kuruyemişçiler.
yemiş iskelesindeyiz:
sandalları, mavnaları,
güneşli karpuz kabuklarıyla
yüzüne hasret kaldığım deniz."

ve bitli Rüstem'e yazılmış beyit:

"olunca bir kişinin bahtı açık talihi yâr
kehlesi dahi mahallinde onun işe yarar"

ne güzeldir şiir, ahh şiir ne güzeldir.
ve şiir yazmak daha güzeldir.
Perşembe pazarından piyadeye binilir.
pata pata Cibali'ye geçilir.
güneş sarı bomba gibidir:
aklın kementini çözüverir.
aşkın mekanı parklar ve bahçelerdir.
orada sevgililer birbirlerine
kocayemiş yedirir.
ve Malatya Pazarı'ndan
hurma ve incir...
ve yârin yakasına
41 çeşit lale iliştirilir.

dünyanın denklemi çözülmeyi beklemektedir.
geminin palamarı da keza...

ağlamak isterim ben şiir yazınca
yazamayınca ağlarım oysa...
her iki hâlde de
yeterince ağlayamadığıma içerlerim.
annem gece ağlayan kedilere bakmaya giderken
benim kıçımı devirip yatmama
meleklerim içerler mesela, bilirim.
ben ise ancak şerefine içerim.
çünkü gafilin ta kendisiyim.
ahh merhamet et de
ben de gece kedilere bakmaya gideyim.

hani yağmur niye yağmaz
niye kalbin çorağını sulamaz
neden bu kadar haram sever insanoğlu?
neden bu denli bozuktur bazan hamuru?
neden lavuktur, neden aklı kıt
ve aşkı bu kadar savruktur?
neden bu kadar onurlu ve
kabiliyetlidir aynı zamanda,
neden bu kadar duyguludur?
bir türün hem onca duygun
hem nice odunnn
olması akla izana uygun mudur!
Allah'tan insanoğludur.
hikmetinden sual olunmaz'ın
nevi şahsına münhasır kuludur...

yol hep denizdir.
Kabataş'tan vapura binilir.
Burgazada'ya gidilir.
şehirden rüyaya geçilir.
gök parlak firuze
yerde lapis lazuli belirir.
neden böyle ışıklarda
hep rakı içmek istenir.
yoksa yâr,
rakıyla iyi giden bir meze midir?
bin ihtimal değildir.
fakat aklın, rakıyla yenen
bir balık çeşidi olduğu kesindir.

ayva mevsimi gelmiştir.
sadakat her gün bir ayvaya emanet edilir.
ayva ağlar nar güler
bu mecliste her gün bin hikâye demlenir.
ince belli bir kadın tarafından ikram edilir.
o kadın kimdir?
güzel midir çirkin midir?
çirkini bilip
güzele varmak isteyen midir?

güzel kadınların
güzel erkekleri olur.
ve temizler temizlerindir.
güzellik, duyuyla değil
duyguyla ölçülünce gerçektir.
duygunun yeriyse sineden sola döndüğünde
tıklattığın penceredir.
mananın zırt dediği yer neresidir?
kalıp güzel nedir bilmez,
güzelliğin yeri kalptir.

yaşamın değerini
genç bilmez, ihtiyar bilir.
iyiliğin değerini
balık bilmez, Hâlik bilir.
iyilik bedellidir.
kötülük ise askerliktir:
şeytan'ın ordusuna
cahil hizmetidir.
iyiliğin tadına varan alimdir.
kötülüğe meze olansa bana nedir ya
ba-na ne-dir!
günü gelip de terhis olunca kişi
bitince çetin askerliği
sıcak yuvasına
ana kucağına dönmek istiyorsa
kötülükten bana nedir kardeşim
ba-na ne-dir!
zira kötüden bana kalan iyidir...

yaşadıkça gider.
vapurlar gider, gemiler.
dostlar gider, yarenler.
tiryaki kokular gider,
sevilen lezzetler.
yaşadıkça faniler
birer birer geçer gider.
yerlerinde sadece bir iz:
ismi adı sanı: keder!
ve bu kederdir
insana fani olmayanı sevdiren,
fellik fellik yâri bekleten...

yârimi
bir madencinin kazmasında
bir ozanın sazında
bir şairin kanında
sapanın çatalında
kılıcın kınında
çitlembiğin karasında
aylandızın bıyığında
çınarın ululuğunda
bakırın kırığında
piyadenin pancarında
görebiliyorsam
ben.. yârimi..
yârsızlıktan ba-na ne-dir!
yârin yokluğundan
Yâr'e sığınan kimdir!
alla'sen söyle
yâri çok seven
değil midir?

[fotoğraftaki heykel:
bronz hayal Tankut Öktem
-ruhu şad olsun-
model: can gerçek Fuat Kökek
-ömrü şad olsun-]

Gel

2010-09-18T11:30:00.003+03:00

gitti...
yaz gitti, ramazan gitti, bayram gitti.
haziran gitti, temmuz gitti, ağustos gitti.
güzelim eylül'ün çoğu gitti.
marazi mutsuzluğun manası gitti.
o gitti bu gitti.
tövbe gitti. söz gitti.
gidenlerin yerine gelenler peki?
gidenin yerine gelen hiç gelmez mi?
bu âlem diyalektik makamından değil mi?

geldi...
güz geldi, istanbul geldi, şevval geldi.
eylül geldi, ekim geldi, kasım geldi.
güzelim güzün azı geldi.
farazi mutluluğun hası geldi.
o geldi bu geldi.
af geldi, ah bağış geldi.
gelenlerin en güzeli peki?
gelenlerin en güzeli
sevgilinin güzelim merhameti değil mi?

Yâr

2010-07-25T19:50:00.006+03:00

Bir şiir yazsam sana, okur musun?
Şiirimi okuyunca, yârim olur musun?

Yâr nedir,.. biliyor musun?
Yâââr!

Gönlümü bulandırınca derin yalıyar
Maazallah uçuruma dönünce nihai diyar:
O hırçın uçurumdan bana uçandır Yâr!
Beni kudret kanadına bindirip uçurandır Yâr!
Kurtarandır. Cankurtarandır Yâr.
Olandır. Varoldurandır Yâr.

Ben yâri düşününce,
Gönlüm, nar olur da patır patır çatlar!
Gönlüm, nâr olur da alev alev yanar!
Ben yâri düşününce,
Şiir göz göz olur da, pınarımdan yağar.
Rüzgâr başlar; taş, ırmak ırmak çağlar.
Ben yâri düşününce,
Düşüncem kat kat gül olur da, yasemin kokar.
Varlık başlar; yaşam, pırıl pırıl parlar.

Ben yâri düşününce,
Gözümü deniz, gönlümü gök tutar.

Gönül, ahh gönül
Yâri gökte arar, yerde arar.
Ay’da, güneşte, yıldızda arar.
Ağaçta, denizde, çiçekte,
Böcekte, kuşta,.. İnsanda arar.
Yârdan bir zerre buldu mu yüz takla atar.
Zira Yâr yakınsa,
Yaşam, ezeli ve ebedi bir Bahar!

İmza

2010-07-02T20:06:00.025+03:00

101. kayıttayız külâhım. haziran'ı hoop diye geçirivermişiz, en sarı ay temmuz'a gelmişiz. hazinan olmuş biraz sanki hm, hazin anlar... kadar mesut anlar... zira ancak hüznü anlayan mutluluğu yaşar. haziran, hasret ayı, ki haziran'da ne çok özlemişim yazmayı... keza ne güzel yaşamışım yarımada'yı, Yakaköy'de kadim bakışı ve Güneyköy'de serin aşkı...
haziran'ın en muazzam vakası:
Dalaras'ı dinlemek canlı canlı,
haziran dolunayı'nda çifte balayı: parçalı DalarAy tutulması...

penceremin önünde körçelek yılanı
boğarak öldürmüş içimdeki yalanı
mevtayı yıkamış gözümün yaşı
daha mı verimli şimdi hı
kalbimin çorak toprağı?

ayağı sıcak, kafayı serin tut demişler de
neden başa çorap örmüşler şu eskiler?
eskilerden illallah getirmiş yeniler,
üzerinden kanat kanat uçup gitmişler.

haziran'da kalabalıktım,
temmuz'da âlâ bir balık.
tatlı suda sıkılırken
tuza vantuz, dalgaya hasret
engin denizlere yanık...

tanıdığım en bağrı yanık insansın
demişti biri
tanıdığım en bağrı cesur insansın
demişti öteki
tanıdığım en bağrı başka insansın
demişti kimi
tanıdığım en tanıdık insansın
dememişti kimse oysa ki...

kendimi tırmalamak için
tırnak içine aldığımı
kimse bilememişti neyse ki...

benim, beni değil
seni anlattığımı
kimse anlamamıştı.
benim, beni değil
seni sevdiğimi
kimse sallamamıştı.
kimse çakmazken şu garaib mevzuatı,
ben... bekle gör bak
bir çakmak çakışıyla
ateşe salacağım sonunda ortalığı!
ben... bekle gör bak
bir tokmak vuruşuyla
sevdaya çalacağım torlak davulları!
ben... bekle gör bak
bir yaprak duruşuyla
aşka açacağım tüm korkak kapıları!

elbette cuma ve açık imza:
selam, ben aşk açacağı!

--aşk, bu kapağın altında--

[köyde Ay yarım, yıldızlar rapsodizyak
tenimde sam rüzgârları ferah sıcak
can evimde takvadan imal bir koyak
gönlümdeyse bir hediye, adı tiryak]

Amin

2010-05-31T11:47:00.003+03:00

mayıs'ın son hâli...
mayıs'ın son hâli epey kederli...
İsrail gemileri vurmuş bugün, yıkmış, yakmış, bitirmiş.
gözümde bir kızıl yaş bitmiş.
dudağımda uçuklama, kalbimde sararma
yarımada'da daralma çöreklenmiş.
yersiz bir yurtsuzluk anımı dar etmiş.
hâlimi bir tek sen bilmişsin.
kesintisiz ufuktaki yırtılmayı
bir tek sen dikmişsin.
ben beklemişim.
kâh durarak, kâh düşünerek, kâh ağlayarak
kâh bekleyemeyip kapına dayanarak
kâh bekleyemeyip sana sığınarak
sağanak sağanak...
ben beklemişim.

ben hep seni beklemişim.
sen de hep gelmişsin
fakat ben seni bilmediğim için
geleni tanıyamamışım...
şimdi yine noolur gel
bu sefer ben tanımasam da
belki sen kendini tanıtırsın.
zaten ancak sen kendini tanıtırsın...

bir Boşnak deyimi: "7'si eksik"
0-7 yaşı kayıp mutsuz insanları
çatlak insanları, anormal insanları
delileri, romantikleri, müptezelleri,
meczupları, mecnunları, tuhafları imleyen bir deyim imiş.
kafadan 7 tahtası eksik...

zalimleri imleyen bir deyim de bulmalı giderayak külâhım.
"Allah zalimleri sevmez"
şüphesiz deyimlerin şahı olur, ağır olur.
fakat şerefsiz İsrail'e muazzam kapak olur.
ancak o tiplere cuk oturur.

Can

2010-05-22T10:22:00.006+03:00

her sabah en uzaktan başlarım hakikate koşmaya
akşama varasıya belki bir arpa boyu, o da talihim varsa...
koşarım sadece bakmaya, çoktan ölmüş gibi bakmaya...
koşarım sağlam lakırdılarla süslü köhne dimağımdan uzağa...
bir tuhaf ruh haletidir koşmak.
bildiğin rus ruletidir durmak.
elimde kalem silah, dayarım şakağıma.
elimde kalem rebab, çalarım manaya.

her gün acıdan zevk alma eşiğini eşeğimle birlik geçerim.
âşık insan müstağni olur, mutluluğun membaı olur, bilirim.
insan kendinden kurtulunca bütün alem onun olur, hissederim.
inşallah bize de bu piyango vurur, dilerim.
gam bağında ayağım tutsaksa, bağı değil ayağımı keserim.
ardıma bakmam - bakarsam bağ olur çünkü -
kanımı, ak kanadıma sürerim.
sabır testim, sabır yolunda çatlar
tahammül eğrim, eğriyi doğruyu sarsar
hoşgörü parabolüm, eksenden bana lolo yapar.
işte ben o zaman haydutu can evime alırım.
haydut adı üzerinde, vandal hayvan
cam evimi tarumar eder, yıkar parçalar.
manzarayı görende biraz sendelerim, biraz içerlerim.
kırık camlar canıma batar, ah vah ederim.
elimde alet çantası yeniden inşaya girişirim.
iki günde kendime hoop yeni bir can ev ederim.
ne kadar deprem yaşarsam
can evim o kadar incelir benim.
çünkü dirayet, kütük olmada değil
dal olmada gizlidir canım ciğerim...

Gelincik

2010-05-22T01:36:00.006+03:00

"herkesin üç kişiliği vardır: ortaya çıkardığı, sahip olduğu, sahip olduğunu sandığı..." Alphonse Karr
"zaman zaman patlayan, yaralayan, fışkıran, içimizden iniltiler yaşlar ve beddualar koparan sayfalar okuyorsak, bilin ki bu sayfalar; sırtı duvara dayanmış, tek savunması sözcükler olan bir adam tarafından yazılmıştır." Henry Miller
"nefret ettiğim bir şey varsa, o da insanların kendinizi berbat hissettiğinizi bildikleri halde neşeyle hatırınızı sorup iyiyim demenizi beklemeleridir." Slyvia Plath - Sırça Fanus

"argumentum ornithologicum
gözlerimi kapıyorum ve kuşların uçuşunu görüyorum. görüntü bir saniye sürüyor, belki de daha kısa; kaç kuş gördüğümü bilmiyorum. sayıları belirli mi, belirsiz miydi? sorun, tanrı’nın varlığı sorununu gizliyor. eğer tanrı varsa, sayıları belirlidir. çünkü tanrı kaç kuş gördüğümü bilir. eğer tanrı yoksa, sayıları belirsizdir, çünkü kimse saymamıştır. bu durumda, birkaç kuş gördüm, (diyelim ki) ondan az, birden çok, ama dokuz, sekiz, yedi, altı, beş, dört, üç veya iki kuş görmedim. onla bir arasında bir sayıda gördüm ki bu ne dokuz, ne sekiz, ne yedi, ne altı, ne beş vs. bu tam sayı kavranılamaz; öyleyse, tanrı vardır." Jorge Luis Borges - Gölgeye Övgü

"ey gönül derdin gamın var, işte derman böyledir.
ses çıkarma derdini çek, çünkü ferman böyledir.
arzulardan vazgeçip de üstüne bas her şeyin
kurtul o nefsin elinden, bil ki kurban böyledir." Pîrim güzelim.

"ellerin çirkinleşmeden dua et" Fazıl Hüsnü.
ve son darbe dünyanın en güzel Turgut Uyar'ından:
"senin bu ellerinde ne var bilmiyorum
tuttukça güçleniyorum kalabalık oluyorum"

içimde bir yılan var deyip durdu bugün oyundaki kadın.
dünyanın ortasında bir yerde bir oyundaydım.
ve başroldeki kadına içeriden bir yılan sarılmıştı.
bedbahttı kadın, bahtı karadan yanaydı.
denize düşünce yılana sarılmak hakkı sandı.
oysa içeride bir yılan varsa
bir de gelincik yutacaksın canım.
benim budur sana lafım.
ahh gelincik, gel de seni yutayım.
seni bu gece yılanıma yaren yapayım.

"diyelim ki: Allah kısmet etti, aşk geldi kapınızı çalıyor! ona ilk ne dersiniz?" < @feysbuk. hoşgeldin derim vallahi.

İnsan

2010-05-20T15:22:00.006+03:00

Sinatra ve Jobim eşliğinde, Galliano ve Burton geçmişinde, belki Joyosa ya da Nomad öncesinde, müzikler müzikler... hep beride çalan. birden zaman kaybolması. mekan sıkışması. birden yolun olmadığı bir yerde buluvermek kendini. yolun varlığını bir an unutup derin bir boşluğa düşüverirken tutulmak. yolun varlığına iade olunmak. varlığım, yolun varlığına armağan. yollar yollar... gidişim, can yurduma dönüşüm ertelenince, ben de sanki bambaşka bir uzama ertelendim. aşkın ve arzın merkezinden bambaşka bir alana... o alanda bir başıma, biçare, bizar... alan ki şaşaalı, süslü, caydırıcı, kaydırıcı, kandırıkçı, çeldirici. ahh süse kapılır gider insan, şaşaayı sever, zevkin, safanın peşinde ömrünü yemeye meyyaldir. nasıl da meyyaldir insan, şaşaanın kendisini sevmesine ahh nasıl da düşkündür. nasıl bir düşkünlüktür düşkünlüğü sevmek, ahh nasıl bir düşmüşlüktür, nasıl bir perişanlıktır. fakat o kadar güzeldir ki süs, ahh o süs, o can süs o kadar güzeldir ki, düşmüşlüğü unutturur insana. geh bili bili der, geher insan. iki biliye geher, vay canına yandığımın insan. iki biliye gehecek olan yalnızca tavuk olmalıdır oysa. insan olan, iki biliye gehmeyecek olan olmalıdır oysa. ahh insan, dikkat edersen her varoluş olduğuyla olmuş. dönüşme, evrilme, gelişme sadece insana bahşolmuş. fakat insan genelde mahvolmuş. taşıyabilmiş mi bu sorumluluğu, ahh bu Sisifos'un sırtındaki topuzu taşıyabilmiş mi hiç insanoğlu! taşıyanları var Allah'ın izniyle. insan olan gördüm ben, olmayan da gördüm. hah her varlık olduğuyla olmuş, ol denmiş olmuş. başka bir olmaklığı düşünecek bir imkan, bir idrak bahşolunmamış insandan gayrısına. insana ise, ahh insana ise olmak ya da olmamak sunulmuş. seçebilirsin, yeteneğin var; olmak ya da olmamak senin elinde, meselen bu, denilmiş. rahmetli Şekspir de büyük adammış vesselam.

insan kelimesinin altından kalkamaz oldum. eğer olduğu hâliyle tavuğu seviyorsam - ki seviyorum - ve gülün içinde burnumu unutabiliyorsam, bülbülün sesinde müziğe uyanabiliyorsam olmayı seviyorumdur ben arkadaş. olmayı seven insan olur. çünkü insandan murat, insan olmasıdır. olmayı ya da olmamayı eline vermek demek, olmamayı da seçip mutlu olsun gariban demek değildir. insanın içine kendini yapabilecek, olduracak yetenek, beceri, meleke dosyayı yüklenmiş demektir. içeride böyle bir dosya varken, dosyayı açmamak olur mu ya ey can insan! dosyayı açmamak bönlük olma mı ey bal insan! haa ama o dosya öyle kolay açılmaz. hangi sistem dosyası kolay açılır ki? dosyayı açmak için, sistem ehli olmak gerekir. sistemi baştan aşağı bilmek gerekir. sistemi bilen dosyayı açar. nefsini bilen Rabbini bilir. Rabbini seven, nefsini sever.

insanda bir anahtar var
açmaya ve kapamaya yarar
kalbinin ışığını, lambasını
açmaya ve kapamaya yarar
insanda bir anahtar var.
yeri neresi bilmediği
kolay kolay öğrenemediği
kendi eliyle yakmayı beceremediği
bir anahtar var.
anahtarın yerini bilen tek biri var.
çünkü anahtarın bir sahibi var.
başıboş bir anahtar değil o.
başıbozuk ve delibozuk hiç değil.
anahtarın sahibini bulan
anahtarı bulur.
anahtarı bulan kapıyı açar.
anahtarı tutan ışığı yakar.
ışığı yakınca
ışığı sever, karanlığı anlar.
ışıktır anahtarın sahibi.
ışık, kendini gönüllere kilitlemiştir.
ezelde "gizli bir hazine idim" demiştir.
bulmak isteyene anahtar göndermiş,
bulmak istemeyeni kendinden mahrum etmiştir.
ışıktan mahrum olmak
karanlığı bilene çok ağır gelmiştir.
gönlün orta yerine
taşınmaz, yakılmaz, amansız bir kambur dikmiştir.
zaten hazineyi bulmak istemeyen
akılsızın önde gideni değildir de nedir?
karanlık ancak ışık bilinmediğinde
bu kadar çok sevilir.

Ağu

2010-05-19T22:08:00.003+03:00

gözyaşlarım soğuk akıyor artık
içimde bir derin dondurucu
bayıltmasın beni diye aşkın kokusu
paketleyip kaldırmışım şubat sonu
mayıs ortası açınca kutuyu
soğuk soğuk aktı gözümden
boş sözlerin buz ağusu...