Qualia

ölüversen öyle zahmetsiz

bebek gibi, çocuk gibi

memeden yeni kesilmiş

adın okunan yüzünde

tamam bir gülümseme

boran fırtınan dinmiş 

ateşin korun geçmiş 

ve kalemin durulmuş

defterin dürülmüş

sakin, emin, şüphesiz

aldı-verdi göyneğin temiz

ölüversen öyle deniz

ölüversen öyle toprak

adam gibi, insan gibi

ömrünce epey yoruldun

yüzün ve ellerin hep çatlak

yer-yüzünün yaraları

gök-yüzüne nakşedilmiş

yerle gök, teninde birleşmiş

ve çatlaklarına nur yersinmiş,

göynüklerine nûru'l-envar

höyük, obruk, vadi, yalıyar

dağdağa, taş, kaya, volkan

iyileşmiş, güzelleşmiş

ölüversen öyle dinlenmiş

ölüversen öyle aşk

dibine kadar yaşamak gibi

yaşamanın tadına varmış

yaşamak nedir anlamış

yaşadım! diye haykırmış

ölüvermeye hak kazanmış

ve kayın ağacının dibinde

ufuktan bir yelkenlinin

usulca geçişine benzese

meşenin yaprağını döküşüne

vakur, bahtiyar, sakin

ah, işte ölüversen öylece

ölüversen ölüm yokmuş gibi

anlasam ki ölüm yokmuş sahi. 

[Fotoğraf @Bordeaux. Denis Monfleur, "Faust'un Sohbeti"]