"Tanrı'nın yarattığı ilk şey
yolculuktur.
Bunu şüphe takip eder
ve nostalji..."
To Vlemma Tou Odyssea
İstanbul'da hatmi zamanıydı.
bir ormanda
en eski ve en sessiz ağaçları
arar gibi bir hâlim vardı.
biraz aksaktım
yabani ve huysuz
can rengini görünce diner
anlayış renginde uyurdum.
mavisinde kaybolasıya
ne kadar uzun bakardım ufuklara
ve ne kadar ağlardım notaların üzerine
sesleri suda boğulasıya,
biliyor muydun?
bu aralar hep bir adada
yıkık sütunların, harap mihrapların
ve vahşi bezuarların peşi sıra
dimağımda deniz tadıyla
benzeyeni ona
anımsatanı bana
ilk bakışı ve son hatırayı
üç bobin ömürde saklı manzarayı
aramak uğruna
dağ bayır dolandığımı
anlıyor muydun?
yok dostum
burada, bu arada
hiçbir sipariş düşünce
hiçbir aşırma akide
hiçbir kitsch peçe
kıyasıya ölmekten
- doyasıya yaşamaktan
başka şey yok burada
dayanabilene...
ve doğrusu dostum
sevda uzak, hakikat hayal
tanrılarını kıran kırana
mızrak mızrağa, ateş ateşe
Hû sesi gelesiye,
öldürmeyene...
izliyor muydun
akşamın pembe ruhuyla denize çöküyordum
ve adada zamanı gemilerle ölçüyordum.
gelen gemiler, giden gemiler
dinleyeceğini dinlemiş
anlatacağını anlatmış
mutlu bir coğrafyada seyrüsefer
kahramanı, destanı, şiiri
anlatıcısı, bestecisi, mistiği
olan her yer gibi
sessiz ve düşünceli gemiler...
Balkanların sahi Odysseus'u varken
Hani Ortadoğu'yu diriltecek cengâverler?
Homer'i, Theo'su, Eleni'si, Nikos'u
Peki nerede Ortadoğulu naif meşrepler,
bitimsiz dramını anlatacak hür sesler?
ve gemi gidiyordu
antik sarı
çağdaş mavi
görüyor muydun?
bir zeytinin altında uyumuştun,
üzerine Akdeniz saçılmıştı
saçlarında kuş kokusu
bağrında iman korkusu
üzümler de yeni kamaşmıştı.
orman duruyordu
en eski ve en sessiz ağaçlarıyla
beni çocuk gibi oyalıyordu
ve gemi gidiyordu,
doğrusu dostum
inan ya da inanma
tüm yolcularının
içinde olması gerekiyordu.
[Fotoğraf @Girit, Myrtia]
